هفده رساله به ضمیمه چهار رساله از دیگران
دانشنامه اسلامی
[ویکی نور] هفده رساله (عربی و فارسی) به ضمیمه چهار رساله از دیگران. هفده رساله (عربی و فارسی)، به ضمیمه چهار رساله از دیگران، مجموعه ای است شامل رساله های فارسی و عربی از محقق اردبیلی (متوفی 993ق) و رساله های منسوب به ایشان.
کتاب با مقدمه ناشر آغاز و مطالب دربردارنده مجموعا بیست و یک عنوان رساله می باشد.
در مقدمه، به معرفی نسخ موجود از رساله ها، پرداخته شده است
برخی از رسائل مذکور در کتاب، عبارتند از: «الخراجیة الأولی»: عنوان «الخراجیة» یا «رسالة فی الخراج» یا «حاشیة علی خراجیة الکرکی» یا «تعلیقة علی خراجیة المحقق الثانی» و... نام هایی هستند برای یک کتاب از مقدس اردبیلی
محقق ثانی (کرکی)، متوفای 940ق، کتاب «قاطعة اللجاج فی تحقیق حل الخراج» را تألیف کرد؛ سپس شاگرد و معاصرش، فاضل قطیفی، متوفای بعد از 940ق، کتاب «السراج الوهاج لدفع عجاج قاطعة اللجاج فی حیل الخراج» را در رد رساله خراجیه محقق کرکی تألیف کرد. مقدس اردبیلی کتاب «الخراجیة» را در حمایت از رساله خراجیه فاضل قطیفی و رد بر رساله خراجیه محقق کرکی تألیف نمود؛ سپس فاضل شیبانی، معاصر مقدس اردبیلی، در حیات مقدس، در حمایت و انتصار محقق کرکی رساله «حل الخراج» را تألیف کرد
بعد از آن دوباره مقدس اردبیلی رساله «الخراجیة (الثانیة)» را در تأکید بر رساله خراجیه اولی خود و ظاهراً در رد فاضل شیبانی تألیف نمود
جمله سازی با هفده رساله به ضمیمه چهار رساله از دیگران
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 معلّمان و واعظانی دروغین به کلیسای قُرِنتُس رسوخ کرده بودند که در صداقت پولُس و اقتدار رسالت او تردید کرده، اتهاماتی به او میزدند. پولُس در این رساله به دفاع از خود میپردازد. او اشتیاق عمیق خود را به حفظ دوستی نشان میدهد و شادی خود را از برقراری آشتی بیان میدارد.
💡 در حدود سال ۱۳۰۰ قمری (۱۲۶۲ شمسی) نویسندهای ناشناس، یحتمل از شاهزادگان قاجاری، اثری به نام تأدیب النسوان نوشت و منتشر کرد. هر ۱۰ فصل این رساله به نحوهٔ اصلاح رفتار و کردار ناپسندی میپردازد که نویسنده منتسب به زنان میداند. این کتاب دیدگاهی مردسالارانه دارد و میکوشید تا زنان جامعه را از احقاق حقوقشان به عقب راند.
💡 در هنگام ردّ رساله به اين جانب فرمود: آقا! تا من خود را شناختم دعاى شخصى در حق خودمنكردم بلكه دعايم عام است. اين تأ ديب اخلاقى بسيار در من اثر گذاشت.(112)