نودوا

[ویکی الکتاب] معنی نُودُواْ: ندایشان میدهند (ندا به معنای صدا زدن و خواندن با صدای بلند است )
ریشه کلمه:
ندو (۵۳ بار)ندی (۵۳ بار)

💡 بيان مطلب اين كه، بر اساس توحيد افعالى و ربوبيت مطلق خداى سبحاناعمال صالح و سعى مشكور بندگان صالح خداوند، چيزى جز ظهور و تجلىفعل خدا نيست و شكر و حمد نسبت به آن در حقيقت حمد و شكر در برابرفعل خداست. از سوى ديگر شكر خدا از سعى انسانها و حمد او از مقام آنان، خود نعمتى ازنعمتهاى الهى است كه در برابر آن نيز، حمد و شكر لازم است. پس كسى كه به ديدابتدايى مشكور و محمود خداست، به ديد نهايى بايد به خاطر مشكور و محمود خدا بودن،خدا را ستايش كند و سپاس گويد. از اين رو بهشتيان در برابر نعمتهاى بهشتى (كهشكر عملى خداى سبحان از سعى آنان است ) خدا را حمد مى كنند ... و قالوا الحمد للهالذى هدانا لهذا و ما كنا لنهتدى لولا اءن هدانا الله لقد جائترسل ربنا بالحق و نودوا اءن تلكم الجنة اءورثتموها بما كنتم تعملون (693).توفيق يارى دين خدا (در دنيا) و پاداش اخروى آن (در آخرت ) هر دو، رحمت و نعمتى از جانبخداى سبحان است و عبد شاكر، خدا را بر هر دو نعمت سپاس مى گزارد: له الحمد فىالاءولى و الاخرة . (694)

💡 نكته: بر اين اساس، قرآن كريم كه بهشت را پاداش و جزاىعمل مؤ منان صالح مى داند: و نودوا اءن تلكم الجنة اءورثتموها بما كنتم تعملون (679) و يا سخن از خريدن جان و مال مؤ منان در برابر بهشت دارد: ان الله اشترى منالمؤ منين اءنفسهم و اءموالهم باءن لهم الجنة (680) و يا از قرض الحسنه بندگانبه خداى غنى سخنى دارد: من ذا الذى يقرض ‍ الله قرضا حسنا (681)، همه اينهابراى تشويق است، نه بيانگر استحقاق؛ زيرا ملك و ملك آسمانها و زمين از آن اوست: ولله ملك السموات و الاءرض (682)، له ما فى السموات و الاءرض (683)،(اءمن يملك السمع و الاءبصار ) (684) و سراسر عالم هستى ستاد و سپاه اوست: للهجنود السموات و الاءرض (685)؛ نه غير خدا مالك چيزى است تا آن را به خدابفروشد و نه خداى فاقد چيزى است تا آن را در داد و ستد يا استقراض از بنده خوددريافت كند: فلم يستنصركم من ذل و لم يستقرضكم منقل، استنصركم و له جنود السماوات و الاءرض و هو العزيز الحكيم و استقرضكم و لهخزائن السماوات و الاءرض و هو الغنى الحميد و انما اءراد اءن يبلوكم اءيكم اءحسن عملا (686)