لغت نامه دهخدا
نفس منطبعه. [ ن َ س ِ م ُ طَ ب ِ ع َ / ع ِ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) فلاسفه گویند: افلاک را دو نفس است یکی نفس ناطقه مدبره و دیگر نفس منطبعه که ساری در تمام جرم آنهاست و به منزلت نفس روح حیوانی در انسان است. نفوس افلاک را نفوس سماویه نیز گویند. ( فرهنگ علوم عقلی ص 600 ) ( از شفا ج 2 ص 606 و 608 ).