نامی تهرانی

نامی تهرانی. [ ی ِ ت ِ ] ( اِخ ) ( ملا... ) افضل، متخلص به نامی. به روایت سام میرزا صفوی «شعرش بغایت رنگین و متین است و در اثنای جوانی به مفاجا درگذشت، مردم را گمان بود که نوربخشیه او را تسمیم نموده اند». او راست:
پیش مردم چند لافم کز سگانم یار را
آنچنان کن تا شوم خاطرنشان اغیار را.
همیشه داغ غمم بر دل حزین بوده ست
گلی که چیده ام از عاشقی همین بوده ست.
و رجوع به تحفه سامی ص 126 و نگارستان سخن ص 117 و روز روشن ص 679 و الذریعه ج 9 بخش 1 ص 85 و فهرست کتابهای مجلس ص 661 شود.

افضل متخلص به نامی بروایت سام میرزا صفوی شعرش بغایت رنگین و متین است و در اثنای جوانی به مفاجا در گذشت.

💡 مهدی خانبابا تهرانی معتقد است که سازمان اتحاد چپ به علت ویژگی‌های منطقه این نام را برای تشکیلات محلی خود برگزیده بود تا نامی از کلمهٔ چپ در میان نباشد.