منت گذاشتن

( ~. تَ ) [ ع - فا. ] (مص ل. ) احسان و نیکویی در حق کسی را به یادش آوردن و به رخش کشیدن.

احسان و نیکویی در حق کسی را به یادش آوردن و به رخش کشیدن.

💡 O هر كار خوبى ممكن است آفاتى داشته باشد، همانگونه كه عزّت، آفتى داردمثل تكّبر و خدمت به مردم، آفتى دارد مثل منت گذاشتن، قرائت قرآن نيز ممكن است آفاتىاز قبيل خودنمايى، كسب درآمد، رقابت هاى منفى، فريب مردم، فهم غلط، تفسير به راىو... داشته باشد كه انسان بايد هنگام تلاوت قرآن از شرّ همه ى آفات، به خداوند پناهببرد.

💡 به رخ كشيدن كار نيك و منت گذاشتن در دين مبين اسلام به شدت تقبيح شده است به عنواننمونه در آيه كريمه مى فرمايد:

💡 نه تنها هنگام پرداخت زكات بايد حفظ آبروى مردم را مراعات كرد، بلكه بعد از پرداختآن نيز نبايد با منت گذاشتن، گيرنده زكات تحقير شود، زيرا قرآن ميفرمايد: منت و آزار،سبب بطلان پاداش مى شود.(156)