ملاقات امام حسین با عبدالله بن مطیع

[ویکی فقه] امام حسین(علیه السّلام) در راه مدینه به مکه با عبدالله بن مطیع ملاقات کرد. او در این هنگام در ملک خود، سر راه مدینه و مکه مشغول کندن چاهی بود تا زمین خود را با آن آبیاری کند.
وقتی امام(علیه السّلام) به او رسید، وی از آن حضرت خواست از آب چاه او نوشیده، دعایی کند تا چاه، آبدار شود. امام نیز خواسته او را اجابت کرد. آن گاه عبدالله از امام پرسید: قصد کجا را دارید؟ امام فرمود: در حال حاضر به مکه می روم. عبدالله گفت: خداوند برایت خیر قرار دهد. اما من نیز رای و نظری دارم که دلم میخواهد برای شما بازگو کنم. امام فرمود: نظر تو چیست؟ عبدالله گفت: پس از ورود به مکه وقتی خواستی از آنجا به شهر دیگری بروی، به کوفه نزدیک نشود زیرا کوفه شهری شوم و محنت زاست. در کوفه پدرت کشته و برادرت تنها رها شد، و ضربه مهلکی بر او وارد شد. از مکه جدا نشو؛ زیرا شما سرور و آقای عرب هستی و به خدا قسم اگر کشته شوید خاندان شما نیز هلاک می شوند. (ابن عبد ربه می گوید: «حسین از جاده اصلی به سوی مکه متوجه شد... و در راه از کنار عبدالله بن مطیع که در ملک خود و کنار چاه آبش اقامت کرده بود، گذر کرد و در آنجا فرود آمد. عبدالله به حسین علیه السّلام گفت: ای اباعبدالله؛ خدا بعد از تو آب گوارایی را برای ما ننوشاند؛ به کجا میروی؟ حسین(علیه السّلام) گفت: به سوی عراق، عبدالله گفت: سبحان الله چرا؟ ایشان پاسخ داد: معاویه مرده و بیش از یک بارشتر، نامه از مردم عراق برای من آمده است. عبدالله گفت: یا اباعبدالله! این کار را انجام نده، به خدا سوگند آنان (حرمت) پدرت را حفظ نکردند؛ در حالی که بهتر از تو بود؛ پس چگونه (حرمت) تو را حفظ خواهند کرد؟ به خدا سوگند اگر تو کشته شوی بعد از تو حرمتی باقی نخواهد ماند» باید توجه داشت که ممکن است امام دوبار با عبدالله بن مطیع، دیدار کرده باشد. اما چاه و مزرعه او، طبعا در دو جا نبوده است؛ یا بین مکه و مدینه بوده و یا بین مکه و کوفه؛ در حالی که در هر دو دیدار، سخن از چاه آب نیز به میان آمده است. این امر هم نشان می دهد که گزارش دو دیدار با هم خلط شده است.) هنگامی که امام به مکه رسید این آیه را تلاوت کرد: ولما توجه تلقاء مدین قال عسی ربی ان یهدینی سواء السبیل؛ «و چون (موسی پس از خروج از مصر) رو به سوی مدین نهاد، گفت: باشد که پروردگارم مرا به راه راست راهنمایی کند».

💡 كرد، امام (عليه السلام ) فرمود: قرآن، ظاهر و باطنى دارد) يعنى مساءله ملاقات امام دراينجا مربوط به باطن آيه است.

💡 البته قبلا رئيس سازمان امنيتى عراق خواسته بود كه با امام ملاقات كند كه امام اجازهنمى داد و بالاخره او به ملاقات امام آمد و از ايشان خواست كه دست از فعاليتهاى سياسىبردارد.

💡 خانمى از ايتاليا گردنبندى قيمتى براى حضرت امام به رسم هديه فرستاده بود،گردنبند روى ميز حضرت امام بود تا اينكه دختر شهيدى به ملاقات امام آمد، امام گردنبندرا به او هديه كرد.

💡 ه‍ ملاقات امام عليه السلام؛ قال الباقر عليه السلام: تمام الحج لقاء الامام.كافى / 4 / 549

💡 حسن بصرى، به ملاقات امام على بن حسين - زين العابدين - رفت و امام (ع ) او را گفت:اى حسن ! پروردگارى را كه به تو نيكى كرد، اطاعت كن ! و اگر او را اطاعت نكردى،سركش مباش ! و اگر عصيان كردى، از روزى او مخور! و اگر عصيان ورزيدى، و روزىاو خوردى، و در خانه اش نشستى، پاسخى نيكو براى او آماده دار!

💡 البته شايسته ذكر است كه مسلم، گوشه هاى سخن خطيب را درك مى كند و مقصودهاىچندگانه وى را درمى يابد؛زيرا پس از اندك مدتى - كه بعدا ذكر خواهيم كرد - همينعابس همدانى است كه از ميان ديگران برگزيده مى شود و مسلم او را با نامه اى خطىبراى ملاقات امام به مكه مى فرستد. اين انتخاب دقت نظر و دركاصيل سفير حسين را به بهترين وجهى نمايان مى سازد.