ظهور تصوری

[ویکی فقه] معنای متبادر از یک لفظ به محض شنیدن آن را ظهور تصوری می گویند.
ظهور تصوری، به معنای انسباق ذهن مخاطب از شنیدن یک لفظ به معنای خاص است که تنها علم به وضع در انعقاد آن دخالت دارد و اراده متکلم در آن نقشی ندارد و لفظ به هر صورتی که ایجاد شود حتی اگر از برخورد دو سنگ باشد بر معنا دلالت می کند.
بررسی ایجاد ظهور تصوری
ظهور تصوری از وضع مفردات کلام در معنای مخصوص به وجود می آید و بر چیزی جز شنیدن لفظ متکی نیست، مانند دلالت کلمه " اکرم " و " العلما " در جمله " اکرم العلما " بر معنایی که غیر معنای تمام جمله است؛ یعنی تک تک کلمات بر معنای موضوع له دلالت می کند.

💡 نوشته‌های باب بر تعالی مطلق خداوند و رد هرگونه تصوری انسان گونه از او تأکید دارد. از نظر باب، از آنجایی که حقیقت خدا برای جهان غیرقابل دسترس است، خداوند از روی محبت خود، خود را از طریق پیامبران برای مخلوقاتش تعریف و توصیف می‌کند تا او را بشناسند. بنابراین پیامبران تجلی اعظم خداوند در جهان و خود-توصیفی الهی هستند و با شناخت آنهاست که خداوند شناخته می‌شود. به گفته باب همه پیامبران یکی هستند. آنها به آینه‌های صاف و پاکی می‌مانند که در عین گوناگونی، یک خورشید (استعاره از خداوند واحد) را در خود منعکس می‌کنند. به عقیده باب ظهور وحی، پیامبران و ادیان را پایانی نیست.