سید نور الدین نعمت الله

«سید نورالدین نعمت‌الله» که بیشتر با نام «شاه نعمت‌الله ولی» شناخته می‌شود، یکی از شاعران و عارفان برجسته ایرانی در قرن هشتم و نهم هجری قمری است. او بنیان‌گذار یکی از سلسله‌های مهم تصوف در ایران به شمار می‌رود و در متون تاریخی و عرفانی جایگاه ویژه‌ای دارد. نام کامل او سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد بن کمال‌الدین یحیی کوه‌بنانی کرمانی ذکر شده است که نشان‌دهنده نسب و خاستگاه خانوادگی اوست. وی در سال‌های ۷۳۰ یا ۷۳۱ هجری قمری در منطقه کهستان از توابع هرات متولد شد، هرچند برخی منابع محل تولد او را کوه‌بنان کرمان یا حتی حلب دانسته‌اند. او در خانواده‌ای با پیشینه مذهبی و اجتماعی رشد یافت و پدرش میر عبدالله ولی از بزرگان زمان خود معرفی شده است. در منابع نسب‌شناسی، برای او نسبی طولانی تا پیامبر اسلام ذکر شده و او را از سادات دانسته‌اند. شاه نعمت‌الله ولی در طول زندگی خود به سیر و سلوک عرفانی و تعلیم معنوی پرداخت و آثار شعری و عرفانی مهمی از خود به جا گذاشت. او در ماهان کرمان اقامت داشت و همان‌جا نیز در سال‌های ۸۳۲ یا ۸۳۴ هجری قمری درگذشت. پیروان او پس از وفاتش طریقت نعمت‌اللهی را گسترش دادند که یکی از طریقت‌های مهم صوفیانه در ایران شد. در نتیجه، سید نورالدین نعمت‌الله شخصیتی است که هم در شعر و عرفان و هم در تاریخ تصوف ایران نقش بسیار مهم و اثرگذاری داشته است.