سنت پیامبر یا سنت خلفا

[ویکی نور] سنت پیامبر یا سنت خلفا؟. سنت پیامبر یا سنت خلفا؟ ترجمه ای روان از طرف هیئت تحریریه مرکز حقائق اسلامی از کتاب «حدیث علیکم بسنتی و سنة الخلفاء الراشدین» نوشته سید علی حسینی میلانی است که در رابطه با روایتی است که اهل سنت آن را به پیامبر خدا(ص) نسبت می دهند و ازجمله ادلّه حقانیت خلفای راشدین می دانند. نویسنده در این کتاب به کنکاشی همه جانبه پیرامون این حدیث پرداخته و آن را به گونه ای کاملاً محققانه بررسی نموده است.
ازآنجاکه کتاب شناسی درباره متن اثر بانام «حدیث علیکم بسنتی و سنة الخلفاء الراشدین»، نوشته شده است لذا در این نوشتار مطالبی درباره ترجمه ذکر می شود.
برخلاف متن عربی، ترجمه کتاب مشتمل بر مقدمه ای چندصفحه ای است که به بخش هایی از آن اشاره می شود:
از آنجا منع کتابت حدیث و سپس جعل حدیث از جمله انحرافاتی است که از همان سال های پس از رحلت پیامبر(ص) در پیکره اسلام ریشه دواند. ناشر در مقدمه کتاب پیش از ورود به بحث لازم دانسته است که به این موضوع اشاره کند: «دیری نپایید که برخی اطرافیان پیامبر(ص)، - با توطئه هایی از پیش مهیا شده - مسیر هدایت و راهبری را پس از رحلت پیامبر خدا(ص) منحرف ساختند، دروازه مدینه علم را بستند و مسلمانان را در تحیر و سردرگمی قرار دادند. آنان از همان آغازین روزهای حکومتشان، با منع کتابت احادیث نبوی، جعل احادیث، القای شبهات و تدلیس و تلبیس های شیطانی، حقایق اسلام را - که همچون آفتاب جهان تاب بود - پشت ابرهای سیاه شک و تردید قراردادند» اما علی رغم همه توطئه ها، حقایق اسلام و سخنان درر بار پیامبر خدا(ص)، توسط امیرمؤمنان علی(ع)، اوصیای آن بزرگوار و جمعی از اصحاب و یاران باوفا، در طول تاریخ جاری شده و در هر برهه ای از زمان، به نوعی جلوه نموده است. آنان با بیان حقایق، دودلی ها، شبهه ها و پندارهای واهی شیاطین و دشمنان اسلام را پاسخ داده و حقیقت را برای همگان آشکار ساخته اند. در این راستا بزرگان شیعه چون شیخ مفید، سید مرتضی، شیخ طوسی و علامه حلی در مسیر دفاع از حقایق اسلامی و تبیین واقعیات مکتب اهل بیت(ع) با زبان و قلم به بررسی و پاسخ گویی شبهات پرداختند. در دوران ما، یکی از دانشمندان و اندیشمندانی که با قلمی شیوا و بیانی رَسا به تبیین حقایق تابناک دین مبین اسلام و دفاع عالمانه از حریم امامت و ولایت امیر مؤمنان علی(ع) پرداخته است، پژوهشگر والامقام حضرت آیت الله سید علی حسینی میلانی است
نویسنده در یکی از پاورقی های کتاب، خواننده را به بحث متعتین ارجاع می دهد و می نویسد: «ذکرنا مصادر هذه الکلمة فی بحثنا المتعتین»؛ مترجم در ترجمه این عبارت به دقت عمل کرده و خواننده را از این اشتباه که بحث متعتین در کتاب مورد بحث مطرح شده بر حذر داشته و به اثر دیگری از نویسنده ارجاع می دهد: «ر.ک: رسالة فی المتعتین از همین نگارنده». البته اگر مترجم مشخصات رساله و صفحه آن را هم ذکر می کرد به لحاظ تحقیقی کامل تر بود
مترجم همچنین گاه برخی مکان های غیرمشهور را در متن اثر در پرانتز به اختصار معرفی می کند؛ مثلاً درباره «الزوراء» چنین می نویسد: منطقه ای در بازار مدینه؛ اما درباره «اشبیلیه» و «فاس» مطلبی نمی نویسد

💡 همچنین وقتی که خون یاران معاویه و عمروعاص را ریختیم نیز بر حق بودیم، چون آنان از حدود کتاب خدا و سنت پیامبر تجاوز کرده بودند.

💡 این روش حکومت مخالفت‌های زیادی را برانگیخت. مخالفان او، عثمان را به خویشاوندسالاری و فساد متهم می‌کردند. به نوشته جان بوکر، سر دسته مخالفان او عایشه، همسر پیامبر و دختر ابوبکر، و علی داماد محمد بودند. بنا بر نظر سید حسین نصر در دانشنامهٔ بریتانیکا، علی عثمان را به عنوان خلیفه به رسمیت می‌شناخت. اما موضع بی‌طرفی را بین هواداران و مخالفان وی اتخاذ کرده بود. به نوشته رابرت گلیو، علی حداقل به لحاظ معنوی سردستهٔ مخالفان عثمان بود. در دوران خلافت عثمان، علی به همراه صحابهٔ دیگری از محمد از جمله طلحه و زبیر از منتقدان عثمان بودند. او فکر میکرد که عثمان از سنت پیامبر دچار انحراف شده‌است. مهم‌ترین موارد اختلاف با عثمان بر سر اجرای حدود اسلامی بود. علی اصرار داشت که حدود الهی باید اجرا شود. از جمله در قضیهٔ شراب‌نوشی ولید، حاکم کوفه، که گفته می‌شود حد به دست خود علی اجرا شد. او در امور سیاسی حداقل به لحاظ معنوی نیز از سرکردگان مخالف عثمان شناخته می‌شد. در قضیه تبعید ابوذر غفاری با وجود ممنوعیت تعیین شده توسط عثمان او با فرزندانش ابوذر را بدرقه کرد.