سعدالدوله ابوالمعالی شریف بن سیف الدوله

[ویکی فقه] آلِ حَمْدان، سلسله ای شیعی مذهب از قبیله ابن تَغْلِب که از حدود ۲۹۲ق/۹۰۵م تا ۳۹۴ق/۱۰۰۴م بر بخش هایی از شام و شمال عراق (جزیره) فرمان راندند. یکی از شخصیت های این سلسله، سعدالدوله ابوالمعالی شریف فرزند سیف الدوله می باشد.
سعدالدوله ابوالمعالی شریف فرزند سیف الدوله یکی از شخصیت های سلسله آل حمدان می باشد.
بر مسند حکمرانی
پس از سیف الدوله پسرش سعدالدوله بر مسند حکمرانی نشست. در روزگار او حمدانیان حلب به نشیب قدرت فرو افتادند. ابوفِراس حمدانی شاعر معروف، در ۳۵۷ق/۹۶۸م کوشید بر حمص چیره شود، ولی جان بر سر این کار نهاد.
ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۱، ص۶۱، به کوشش احسان عباس، بیروت، دارصادر، ۱۳۹۸ق.
۱. ↑ ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۱، ص۶۱، به کوشش احسان عباس، بیروت، دارصادر، ۱۳۹۸ق. ۲. ↑ ابن اثیر، عزّالدین، الکامل، ج۸، ص۶۰۴، به کوشش تورنبرگ، ۱۸۶۲م.
...

💡 سعد الدوله ابوالمعالی شریف که معمولاً با لقب خود، سعد الدوله (عربی: سعد الدولة) شناخته می‌شود، دومین فرمانروای امارت حمدانی حلب بود که این امارت بیشتر شمال سوریه را در بر می‌گرفت. او پسر سیف‌الدوله و سیف‌الدوله بنیانگذار این امارت بود. او زمانی تاج‌وتخت را وارث شد که جوان بود و بیزانسی‌ها طی تهاجم بزرگ خود در عرض دو سال کنترل بخش‌های غربی قلمرو او را به دست گرفتند؛ بدین‌ترتیب، حلب به یک کشور خراج‌گزار تبدیل شد. سعد تا سال ۹۷۷ با انبوهی از شورش‌ها و ناآرامی‌ها مواجه بود، بطوریکه حتی نتوانست وارد پایتخت خود که تحت کنترل قرغویه، وزیر پدرش قرار داشت بشود. اما با حفظ روابط نزدیک با آل بویه، او موفق شد قدرت خود را در بخش‌هایی از جزیره تثبیت کند. ولی حکومت او به زودی با شورش دیگری مواجه شد: یکی از فرماندهان وی به نام «بکجور» که توسط خلافت فاطمیان پشتیبانی می‌شد. سعد به کمک بیزانس بسیار تکیه می‌کرد، ولی همچنان میان وفاداری به امپراتور بیزانس، آل بویه یا به فاطمیان از خودش تردید نشان می‌داد.