دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اولین تبلیغ پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم به وحدانیت و ربوبیت خدا، رسالت خویش و وصایت علی علیه السّلام بوده است؛ یعنی، تبلیغ این سه با هم بوده است.
طبری در تاریخ خود آورده است که در سال سوم بعثت آیه «و انذر عشیرتک الاقربین» نازل شد. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلّم می بایست دعوت را از اقوام و خویشانش شروع کند. علی علیه السّلام در خانه پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم بود. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلّم به او دستور داد ران گوسفندی بریان کند و قدحی از دوغ تهیه نماید و بنی عبد المطلب را دعوت کند. او نیز چنین کرد و میهمانان آمدند. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلّم از ران گوسفند قدری خورد و با دندان خود متبرک کرد و از قدح نیز قدری نوشید و آن را متبرک ساخت. میهمانان یکی یکی خوردند و سیر شدند و ران و دوغ سر جای خود باقی ماند.
انتخاب وصی
ابولهب گفت: «لشد ما سحرکم الرجل؛ عجب سحری کرد.» او رفت و بقیه نیز رفتند. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلّم به علی علیه السّلام فرمود: دیدی چه کرد؟ اعد؛ دوباره دعوت کن. این بار هنگام پذیرایی، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلّم پیش دستی کرد و فرمود: «ایکم یؤازرنی علی هذا الامر فیکون اخی و وزیری و وصیی و خلیفتی فیکم من بعدی.» آن ها مسلمان نبودند و قبول نکردند. علی علیه السّلام گفت: «انا یا رسول الله.» حضرت رسول علی را بلند کرد (این ها همه نکته دقیق و حکمتی دارد) و فرمود: «هذا اخی و وزیری و وصیی و خلیفتی فیکم، فاسمعوا له و اطیعوا». آن ها برخواستند و رفتند. و ابوطالب را مسخره می کردند و می گفتند: «ان ابن اخیک یامرک ان تطیع ابنک.»
