ابن ایبک شهاب الدین احمد بن ایبک حسامی دمیاطی

[ویکی فقه] اِبْن ِ اَیْبَک ْ، ابوالحسین احمد بن ایبک بن عبدالله، ملقب به شهاب الدین حسامی دِمیاطی (۷۰۰- ۷۴۹ق /۱۳۰۱- ۱۳۴۸م )، مورخ و محدث مصری است.
وی در شهر دمیاط مصر متولد شد و همان جا نشو و نما یافت.
اساتید
ابتدا از احمد بن عبدالرحیم و حسن بن عمر کردی و شهدة بنت الحصنی وست الوزراء و سپس در اسکندریه از ابراهیم غرافی حدیث شنید. آنگاه به مطالعه و برگزیدن احادیث پرداخت.
ابن حجر عسقلانی احمد، الدرر الکامنة، ج۱، ص۱۲۳، حیدرآباد دکن، ۱۳۹۲ق / ۱۹۷۲م.
ابن ایبک تا ۷۴۲ق /۱۳۴۱م، سال وفات استادش مزی، در دمشق بود. آنگاه به مصر بازگشت و در رمضان ۷۴۹ق / دسامبر ۱۳۴۸م بر اثر طاعون درگذشت.
ذهبی محمد، العبر، ج۴، ص۱۵۰، به کوشش محمد سعید بن بسیونی زغلول، بیروت، ۱۴۰۵ق.
...

💡 شهابی، که به شهابی خراسانی هم معروف است، در روز یکشنبه ۳ مرداد ۱۲۸۲، در تربت حیدریه زاده شد. پدرش، عبدالسلام، ملقب به شهاب الدین، از دانشمندان روزگار خود و صاحب آثار زیادی بود. او دو کتاب به نام‌های راز عشاق و گنج نهفته نوشته‌است.