تلخ سخن

تلخ سخن. [ ت َ س ُخ َ / خ ُ ] ( ص مرکب ) تلخ گفتار. تلخ زبان:
گو ترش روی باش و تلخ سخن
زهر شیرین لبان شکر باشد.سعدی.

تلخ گفتار. تلخ زبان

💡 هر چند سخنهاش همه تلخ چو زهرست شیرینی آن تلخ سخن را چه توان گفت؟

💡 مهربان چرب زبان گرم نگه بود امشب تندخو تلخ سخن تیز نگاهست امروز

💡 تو کان قند و نباتی نبات تلخ نگوید مگوی تلخ سخن‌ها به روی ما که نشاید

💡 از تلخ سخن های تو ما پند گرفتیم گو خاتم یاقوت تو الماس نگین باش

💡 با لب شیرین با من سخنان گوید تلخ سخن تلخ نداند که نه اندر خور اوست

💡 چون تلخ سخن رانی تنگ شکرت خوانم چون کار به جان آری جان دگرت خوانم