«باقیمانده شنوایی» یا Residual Hearing در حوزه شنواییشناسی به میزان شنواییای گفته میشود که در فردی با کمشنوایی شدید یا عمیق هنوز باقی مانده و به طور کامل از بین نرفته است. این مفهوم نشان میدهد که حتی در شرایط کاهش شدید توان شنوایی، ممکن است بخشی از توانایی دریافت صداها همچنان در گوش یا سیستم شنوایی فرد وجود داشته باشد. این مقدار باقیمانده میتواند شامل شنیدن صداهای بسیار بلند، تشخیص برخی فرکانسها یا درک ناقص گفتار باشد. ارزیابی این نوع شنوایی در فرآیند تشخیص و درمان بسیار اهمیت دارد، زیرا مبنایی برای انتخاب روشهای توانبخشی مانند سمعک یا کاشت حلزون قرار میگیرد. وجود باقیمانده شنوایی میتواند به فرد کمک کند تا درک بهتری از محیط صوتی اطراف خود داشته باشد، حتی اگر این درک محدود باشد. متخصصان شنواییشناسی با انجام آزمونهای دقیق، میزان این شنوایی باقیمانده را اندازهگیری میکنند تا بهترین روش کمکشنوایی را انتخاب کنند. این مفهوم همچنین در آموزش و توانبخشی افراد کمشنوا نقش مهمی دارد، زیرا حتی مقدار اندک شنوایی میتواند در بهبود مهارتهای گفتاری مؤثر باشد. «باقیمانده شنوایی» به این معنا نیست که شنوایی طبیعی وجود دارد، بلکه نشاندهنده وجود بخشی از عملکرد شنوایی در کنار آسیب یا کاهش شدید آن است. در برخی موارد، همین توانایی محدود میتواند با تمرین و ابزارهای کمکی تقویت شود و کیفیت زندگی فرد را بهبود بخشد. در مجموع، «باقیمانده شنوایی» به مقدار شنوایی موجود در افراد دارای کمشنوایی شدید یا عمیق گفته میشود که همچنان قابل استفاده و بهرهبرداری در فرآیندهای درمانی و ارتباطی است.
باقی ماندۀ شنوایی
فرهنگستان زبان و ادب
{residual hearing} [شنوایی شناسی] شنوایی باقی مانده در افراد دارای کم شنوایی شدید یا عمیق