لغت نامه دهخدا
سمن سینه. [ س َ م َ ن َ/ ن ِ ] ( ص مرکب ) سمن بر. ( ناظم الاطباء ):
او سمن سینه و نوشین لب و شیرین سخن است
مشتری عارض و خورشیدرخ و زهره لقاست.فرخی.چون سمن سینه زین سخن پرداخت
شه در آغوش خویش جایش ساخت.نظامی.زنان سمن سینه سیم ساق
بهر کار با او کنند اتفاق.نظامی.