دیهیم جوی

دیهیم جوی. [ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) جوینده دیهیم. طالب تخت و تاج و پادشاهی. ( ناظم الاطباء ):
سوی رخش رخشنده بنهاد روی
دوان رخش شد نزد دیهیم جوی.فردوسی.وز آنجا سوی پارس بنهاد روی
جوانبخت و بیدار و دیهیم جوی.فردوسی.

( دیهیم جو ی ) ( صفت ) آنکه دیهیم جوید کسی که در صدد بدست آوردن تاج پادشاهی است.

💡 بدین فر و این زیور و روی و موی تو هستی ز شاهان دیهیم جوی

💡 سوی پهلو پارس بنهاد روی جوان بود و بیدار و دیهیم جوی

💡 به اروند رود اندر آورد روی چنان چون بود مرد دیهیم جوی

💡 چنین داد پاسخ که او رابگوی که نه شهریاری نه دیهیم جوی

💡 دوان سوی درگاه بنهاد روی چنان کش بفرمود دیهیم جوی

💡 جهانی سوی او نهادند روی که او بود سالار دیهیم جوی