تنهارو

تنهارو. [ ت َ رَ / رُو ] ( نف مرکب ) تنهارونده. تنهاخرام. تک رو:
یا چو الیاس باش تنهارو
یا چو ابلیس شو حریف نواز.سنائی.شیر تنهارو شریعت را
با سگی در خطاب دیدستند.خاقانی.تنهاروی، ز صومعه داران شهر قدس
گه گه کند به زاویه خاکیان مقام.خاقانی.و پادشاه کشور چون خسرو تنهارو، در خانه شرف بر تخت و سریر سروری متمکن شده. ( جهانگشای جوینی ). رجوع به تنهاخرام و تنها و دیگر ترکیبهای آن شود.

رونده تنها خرام تک رو.

💡 بعد از آن تنهاروی آغاز کرد چشم سوی ناقهٔ خود باز کرد

💡 در کاروان شوق ز تنهاروان شدم از راه برد بس که فغان جرس مرا

💡 سپه را به ساحل که آرام داد به تنهاروی پا به دریا نهاد

💡 گفت پس از نقد پرسم نقد چند که توی تنهارو و محبوب‌پند

💡 زردرویی می‌کشد خورشید از تنهاروی زینهار غافل مشو از خود که تنها رفته‌ای

💡 به راه از رفیق بد اندیشه کن چو خورشید، تنهاروی پیشه کن