بی مراد

بی مراد. [ م ُ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + مراد ) آنکه به میل و آرزوی خود نمیرسد. ( ناظم الاطباء ). ناکام:
مراد بی مرادی را روا کن
امید ناامیدی را وفا کن.نظامی.پس بگفتند این ضعیف بی مراد
از مجاعت سکته اندر وی فتاد.مولوی.و همه خوشیها در اختیار و قدرت و فعل است. مجبورخود نام با خود دارد، یعنی بی مراد و بیچاره و عاجز و بی مزد. ( کتاب المعارف ). || بدون قصد. ( یادداشت مؤلف ): تا آب دهان را از بیرون آمدن بی مراد بازدارد [ لب ]. ( ذخیره خوارزمشاهی ).
عجب ماند شه زان بهشتی سواد
که چون آورد خنده بی مراد.نظامی. || بدون مرشد:
از مریدان بی مراد مباش
در توکل کم اعتقاد مباش.نظامی.و رجوع به مراد شود.

آنکه به میل و آرزوی خود نمیرسد. ناکام. یا بدون قصد. یا بدون مرشد.

💡 مرغی که بی مراد بر این آشیان نشست او را جز از مضیق زوال، آشیان نداد

💡 بی مراد تو شود ریشت سفید شرم دار از ریش خود ای کج امید

💡 نماند جانور از وحش و طیر و ماهی و مور که بر فلک نشد از بی مرادی افغانش

💡 نمی سازند ارباب کرم محروم سایل را گدا دور است از درگاه سلطان بی مراد آید

💡 چه حاصل از سفر بی مراد هیچ همین فسانه ای که فلان آمد و فلان بگذشت