دشمن گداز

دشمن گداز. [ دُ م َ گ ُ ] ( نف مرکب ) گدازنده دشمن. دشمن سوزنده و گدازنده. پایمال کننده دشمنان. ( ناظم الاطباء ):
ازین نامه شاه دشمن گداز
که بادا همه ساله بر تخت ناز.فردوسی.فرخزاد و چون خسرو سرفراز
چو رشتاد پیروز دشمن گداز.فردوسی.حافظز غصه سوخت بگو حالش ای صبا
با شاه دوست پرور دشمن گداز من.حافظ.

( صفت ) پایمال کننده دشمنان.
گدازنده دشمن.

💡 شاه دشمن گداز دوست نواز هر دو را کار از او به سوز و به ساز

💡 چو او دشمن گدازی در جهان نیست چو او چاکر نوازی در جهان کو

💡 سلیل خسرو دین عسکری شه کونین ولی حق شه دشمن گداز و دوست نواز

💡 می آرد از پی تو علی رغم مدعی گردون دوست پرور دشمن گداز چتر

💡 ما را نه دوستیست به دشمن گداز ما بیگانه هر که شد ز جهان آشنای ماست