بهانه جو

بهانه جو. [ ب َ ن َ / ن ِ ] ( نف مرکب ) بهانه جوی. بهانه جوینده. آنکه از پی دست آویز می گردد. بهانه طلب. ( فرهنگ فارسی معین ) ( از ناظم الاطباء ):
یاری بود سخت به آئین و به سنگ
همسایه تو بهانه جوی و دلتنگ.فرخی.جنگش ز جای دیگر و بر من بهانه جوی
مستی ز جای دیگر و بر من همه خمار.سوزنی.بر سر پای بود جان، ناز و کرشمه های تو
داد بهانه ها بسی جان بهانه جوی را.امیرخسرو دهلوی ( از آنندراج ).بهانه جوی تو عرفی نیاز عادت کرد
به آشتی مرو اکنون که صلح هم جنگ است.عرفی ( از آنندراج ).اکنون که چمن چمانه جوی است
می خور که جهان بهانه جوی است.حمیدالدین بلخی.

کسی که دنبال بهانه می گردد.

💡 بهانه جوست فلک در جفا وگرنه ندارد بهانه جویی خوی بهانه جوی فلانی

💡 دل و طبع خویش را گو که شوند نرم خوتر که دلم بهانه جو شد من از و بهانه جوتر

💡 عاشق بمرگ مایل و عاقل بهانه جوی آن در وصال محو شد، این در بهانه ماند

💡 ندیدم در جهان کس را که تا سر پر نبوده‌ست او همه جوشان و پرآتش کمین اندر بهانه جو

💡 ولى از آنجا كه هميشه افراد بهانه جو و ستمگرى هستند كه در برابر هيچ منطقى تسليمنمى شوند، استثنائى براى اين موضوع قائل شده، مى گويد: (مگر كسانى از آنها كهستم كرده اند) (الا الذين ظلموا منهم ).

💡 بـاز در آيـه بعد به يكى ديگر از بهانه جوئيهاى اين مجرمان بهانه جو اشاره كرده مىگـويـد: كـافـران گـفـتـنـد: چـرا قـرآن يـكـجـا بـر اونازل نمى شود؟! (و قال الذين كفروا لو لا نزل عليه القرآن جملة واحدة ).