بانک استقراضی

[ویکی فقه] بانک استقراضی در ۱۳۰۸/۱۸۹۰، اندکی پس از بانک شاهنشاهی، تأسیس شد.
ژاک پولیاکف، از اتباع روسیه، پیشنهاد تأسیس آن را به ناصرالدین شاه داد؛ و او که علاقه زیادی به پولیاکف داشت، اجازه تأسیس شرکتی را صادر کرد که به معاملات رهنی بپردازد و امور بانکی را نیز برعهده داشته باشد.
مفاد امتیازنامه
به موجب مفاد امتیازنامه، ناصرالدین شاه به ژاک پولیاکف، رایزن عمومی (ژنرال قونسول) ایران، و روشر و عده ای دیگر اجازه می داد تا شرکتی استقراضی به اعتبار رهن و یک مغازه حراج، با اعتبار ۷۵ ساله، تأسیس کنند (ماده اول)؛ نام این شرکت، انجمن استقراض ایران و مقصود آن قرض دادن در مقابل هر قسم از اموال ارزشمند، جز اموال غیرمنقول، و برقراری حراج در ایران مانند اروپا بود (ماده دوم)؛ شرکت می بایستی کار خود را از تهران آغاز می کرد (ماده سوم)؛ دولت عهده دار حفاظت از مغازه و اموال منقول و غیرمنقول شرکت بود (ماده ششم)؛ ۱۰% منافع شرکت، می بایست به خزانه ناصرالدین شاه اعطا می شد. بعلاوه این شرکت موظف بود بابت حراج سالانه، مبلغ هزار تومان به دولت ایران بپردازد (ماده هفتم)؛ شرکت از کلیه حقوق و باج و مالیات و غیره معاف بود. (ماده هشتم)
امضا کنندگان امتیاز نامه
این امتیازنامه را ناصرالدین شاه، امین السلطان صدراعظم و قوام الدوله وزیر خارجه امضا کردند.
سرمایه اولیه بانک استقراضی
...

💡 سردار اشجع علاقه‌مند به دفاع از وطن در مقابل تجاوز روس و انگلیس بود و اندکی به آلمان‌ها نیز تمایل داشت، لذا این رویه باعث گردید که در مدت کوتاهی سر رشته امور در اصفهان به دست دکتر پوژن و موسیو زایلر آلمانی بیفتد. آن دو نیز در اصفهان سواران مجاهد طرفدار آلمان را بسیج نمودند و دست به یک سری اقداماتی زدند که بعنوان مثال؛ دستگاه تلگراف بی‌سیم بر پا نموده و رئیس بانک استقراضی را به قتل رساندند.

💡 دولت ایران با دارایی بر جای مانده از بانک استقراضی، بانک ایران را تأسیس کرد اما نه بانک ایران و نه سفارت شوروی تقاضای ثبت رسمی پارک اتابک را نکردند، وزارت امورخارجه پارک اتابک و ملحقات‏ آن را متعلق به بانک ایران می‌دانست و پی در پی از دولت شوروی درخواست کرد اجاره پارک را به بانک ایران بپردازد یا در برابر آن، عمارتى بلاعوض به سفارت‏ ایران در مسکو بدهد اما درخواست وزارت امور خارجه بی پاسخ ماند.