بلوغ شرعی

[ویکی فقه] بُلوغ، اصطلاحی در فقه و حقوق، به معنای رسیدن انسان به مرحله ای از رشد که ملزم به رعایت قوانین شرعی یا عرفی باشد. بلوغ یکی از شرایط عمومی الزام به تکالیف، و برخورداری از برخی حقوق است که «اهلیت » خوانده می شوند.
این موضوع با تعابیر مختلف در قرآن کریم مورد اشاره قرار گرفته و با مترتب شدن آثاری بر آن، در سنت نبوی بسط یافته است. در عهد صحابه و تابعین، گسترش بحث از اشتراط بلوغ را می توان در پیرامون پاره ای احکام فقهی مربوط به نفوذ بیع، طلاق و وصیت، پذیرش اقرار و شهادت و حتی برخی احکام جزایی همچون اقامه حد پی گیری کرد.
تعریف بلوغ
بلوغ عبارت است از پایان دوران کودکی فرد و رسیدن وی به سنّی که اهلیت توجّه تکلیف، پیدا کرده و ملزم به رعایت قوانین شرعی می گردد.
کاربرد فقهی
از این عنوان در باب حجر، از جهات مختلف و در بسیاری از ابواب دیگر، به عنوان شرط تکلیف، منصب یا برخی احکام وضعی، به نحو خاص سخن رفته است.
نشانه های بلوغ
...

💡 سن تکلیف یا سن بلوغ شرعی در نظر مشهور فقهی شیعه، نُه سال قمری معادل ۸ سال و ۸ ماه و ۲۲ روز شمسی برای دختر و پانزده سال قمری معادل ۱۴ سال و ۶ ماه و ۱۷ روز شمسی برای پسر است با این حال در فتاوای اقلیتی از مراجع تقلید همانند محمدهادی معرفت و محمدابراهیم جناتی بروز عادت ماهانه در دختران و احتلام در پسران، ملاک تعیین بلوغ شرعی و سن تکلیف قرار داده شده است. همچنین فقهایی مانند محمداسحاق فیاض و یوسف صانعی سیزده سال قمری را سن تکلیف دختران دانسته‌اند. در این سن کودکان مکلف به رعایت دستورهای دینی شده و مراسم ویژه‌ای برای «جشن تکلیف» برگزار می‌گردد.