عماد شاهیان

عمادشاهیان. [ ع ِ ] ( اِخ ) سلسله ای از سلاطین هند هستند که از سال 890 تا 980 هَ. ق. 1484 - 1572 م. در «بَرار» دکن حکومت کردند و تعداد آنان پنج تن بوده است: 1- عمادالملک فتح اﷲ از 890 تا 910 هَ. ق. 2- علاءالدین بن فتح اﷲ از 910 تا حدود 936 هَ. ق. 3- دریابن علاءالدین از حدود 936 تا حدود 968 هَ. ق. 4-برهان بن دریا از حدود 968 تا 976 هَ. ق. 5- توفان ( یا توفال ) ملقب به غاصب از 976 تا 980 هَ. ق. توفال خان که وزیر دریابن علاءالدین بود در سال 976 هَ. ق. برهان بن دریا را زندانی کرد و حکومت را خود به دست گرفت لذا مشهور به غاصب یا مغتصب شده است. و در سال 980 هَ. ق. مرتضی نظام شاه بر این مملکت مستولی شد واین سلسله را منقرض کرد. ( از طبقات سلاطین اسلام استانلی لین پول ص 290 ) ( از معجم الانساب زامباور ص 438 ).

بر اثر تجزیه ممالک سلاطین بهمنی هند چند سلسله بوجود آمد. عمادالملک در [ براز ] خود را شاه خواند و سلسله عماد شاهیان را که از ۸۹٠ ه.ق./ ۱۴۸۴ م. تا ۹۸٠ه.ق./ ۱۵۷۲ م. سلطنت کردند تاسیس نمود. اسامی افراد این خاندان ازین قرار است: فتح الله ( جل. ۸۹٠ ه.ق./ ۱۴۸۴ م. ) علائ الدین ( جل. ۹۱٠ ه.ق./ ۱۵٠۴ م. ) دریا ( جل. حدود ۹۳۶ ه.ق./ حدود ۱۵۲۹ م. ) رهان ( جل. حدود ۹۶۸ ه.ق./ حدود ۱۵۶٠ م. ) طوفان ( غاصب ) ( جل. ۹۷۶ ه.ق./ ۱۵۶۸ م.۹۷٠ ه.ق./ ۱۵۷۲ م. ).
سلسله ای از سلاطین هند هستند که از سال ۸۹٠ تا ۹۸٠ قمری در برابر دکن حکومت کردند و تعداد آنان پنج نفر بوده است

💡 ساکنان اولیه دکن، پیش از تهاجم آریایی‌ها در دومین هزاره پیش از میلاد، دراویدی‌ها بودند. این سرزمین توسط سلسله‌های موریان (سده‌های دوم تا چهارم پیش از میلاد) و گوپتا (چهارم تا ششم میلادی) و چندین سلسله دیگر اداره می‌شد. دکن بارها مورد تهاجم و غارت سلطنت دهلی که مجموعه‌ای از سلسله‌های پادشاهی مسلمان بود قرار گرفت تا سرانجام کنترل این منطقه را بدست آورد. در سال ۱۳۴۷ میلادی سلسله بهمنیان که یک پادشاهی مستقل مسلمان بود در این منطقه تأسیس گشت که بعدها به پنج سلسله سلطنتی مسلمان تقسیم شد که شامل عادلشاهیان، قطب شاهیان، نظام شاهیان، عماد شاهیان و برید شاهیان است. بخش اعظم سرزمین دکن توسط دودمان گورکانیان هند درسده ۱۷ میلادی فتح شد. با تضعیف دولت مرکزی امپراتوری گورکانی، برای کنترل این منطقه مناقشهٔ سه جانبه‌ای بین خاندان هندوی مراتا، و حکومت‌های مسلمان مستقل نواب و نظام حیدرآباد برقرار بود. در قرن ۱۸ دکن صحنه رقابت بین بریتانیا و فرانسه بود. رقابت سه خاندان یاد شده به تدریج موجب تسلط انگلستان بر منطقه شد. بیشتر دکن تا استقلال هند در سال ۱۹۴۷ تحت کنترل بریتانیا باقی‌ماند. در این سال خاندان نظام حیدرآباد ابتدا مقاومت کرد اما در سال ۱۹۴۸ به اتحادیه هند پیوست.