در اصل به عنوان یک اسم خاص جغرافیایی یا یک نام خانوادگی مورد اشاره قرار گرفته است. در منابع لغوی قدیمی، مانند ناظم الاطبا، این عنوان به صورت هممعنی با باکو به کار رفته است. اما در حوزه تاریخ تصوف و عرفان، این نام به یک شخصیت برجسته صوفی اطلاق میشود که از بزرگان طریقت به شمار میآید. این شخصیت، ابوعبدالله محمدبن عبدالله شیرازی صوفی است که شهرت و نفوذ وی در میان مشایخ عصر خود مشهود بوده است.
شیخ ابوعبدالله محمدبن عبدالله، معروف به باکویه، از جمله عرفایی بود که در علوم دینی و طریقت تبحّر فراوان داشت و از صفات پسندیده برخوردار بود. بنا بر روایات موجود در منابعی همچون تاجالعروس و تاریخ گزیده، ایشان از محضر اساتید بزرگی کسب فیض نمود. جوانی خود را با ملاقات با شیخ عبدالله محمدبن خفیف گذراند و پس از آن به سفرهای متعدد پرداخت. در نیشابور، در خدمت شیخ ابوسعید ابیالخیر مهنی اقامت گزید و همچنین با شیخ عباس نهاوندی ملاقات کرد؛ مباحثات عمیق عرفانی میان او و شیخ عباس صورت گرفت که منجر به اعتراف ابوالعباس به فضل باکویه گردید و مدتی طولانی با هم مصاحبت داشتند.