شیخ عباس

شیخ عباس که در منابع اصلی با املای مصوت شَ عَبا نیز نشان داده شده است، نام یک آبادی تاریخی است که بر اساس مستندات موجود در کتاب فارسنامه ناصری، موقعیت جغرافیایی مشخصی در منطقه فارس داشته است. این مکان به طور دقیق در فاصله تقریبی سه فرسخ در جهت شمال و شرق دهستان یا قلعه‌ای به نام قلعه گل واقع گردیده بود. این توصیف مکانی، نشان‌دهنده اهمیت ثبت جزئیات جغرافیایی در متون تاریخی و جغرافیایی قرن نوزدهم میلادی است.

ارجاع صریح به فارسنامه ناصری در پایان متن، نشان می‌دهد که این اطلاعات از یک منبع معتبر و تخصصی در حوزه تاریخ و جغرافیای استان فارس استخراج شده است. اهمیت چنین مستندسازی‌هایی در حفظ حافظه مکانی و تعیین حدود روستاهای تابع در آن دوره زمانی است. با توجه به ساختار توصیفی، می‌توان استنباط کرد که شیخ عباس در زمان تدوین این اثر، یک واحد زیستی و کشاورزی فعال بوده که به دلیل نزدیکی به یک مرکز مهم‌تر، به عنوان یک نقطه مرجع در تقسیمات منطقه‌ای ذکر شده است.