قصیده بانَت سُعادُ یکی از برجستهترین و مشهورترین قصاید در ادبیات عرب است که با هدف مدح پیامبر اکرم، حضرت محمد، و در مقام اعتذار سروده شده است. شاعر این اثر سترگ، کعب بن زهیر بن ابی سلمی که پدرش، زهیر بن ابی سلمی، از شاعران بزرگ دوران جاهلیت و صاحب قصیده معلّقه مشهور بود، از زمره صحابه گرانقدر پیامبر محسوب میشود. این قصیده نه تنها از منظر ادبی جایگاه ویژهای دارد، بلکه سند تاریخی ارزشمندی از تحول فکری شاعر و پذیرش اسلام توسط او به شمار میآید.
این اثر فاخر در اصل پاسخی است به اشعاری که کعب پیشتر برای برادرش، بُجَیر، ارسال کرده بود و در آن از وی به سبب پیوستن به دین مبین اسلام و ترک آیین نیاکان نکوهش نموده بود. پس از آنکه کعب خود به حقیقت اسلام پیوست، دریافت که باید از مواضع پیشین خود بازگردد و با زبانی بلیغ و ادبی، مراتب ارادت و پشیمانی خود را نسبت به آن اشعار و مدح سرور کائنات را ابراز دارد. این چرخش موضع، نشاندهنده عمق تأثیرپذیری شاعر از حقیقت دین و قدرت هدایت پیامبر اعظم (ص) بود.
بانَت سُعادُ به دلیل انسجام ساختاری، زیبایی مضامین، و بلاغت کلام، به سرعت شهرت یافت و جایگاهی بس والا در تاریخ شعر و ادبیات اسلامی کسب کرد؛ چرا که قصیدهای بود که از زبان شاعری بزرگ، برای ستایش والاترین مقام هستی، و به عنوان توبهنامهای ادبی ارائه شد. این اثر، با وجود ریشه در سنت شعر جاهلی، نقطهعطفی در شعر دوران اسلامی محسوب میگردد و همواره مورد توجه عالمان و ادیبان بوده است.
