اشتهاردی علی پناه

[ویکی نور] آیت الله علی پناه اشتهاردی روز هفتم محرم سال 1340 هجری قمری در شهر اشتهارد از توابع قزوین دیده به جهان گشود.
از مدرسین و عالمان برجسته ی قم که به زهد و کمالات دیگر آراسته بود.
آیت الله اشتهاردی در سن یازده سالگی نزد حاج شیخ یحیی تقوی ادبیات عرب را آغاز و تا هفده سالگی از محضر وی بهره های فراوان برد. سپس به حوزه علمیه قم هجرت کرد و دروس سطح را در محضر آیات عظام: سید شهاب الدین مرعشی نجفی، حاج شیخ مرتضی حائری، حاج سید محمد رضا گلپایگانی، سید صادق شریعتمداری تبریزی، شیخ عبدالرزاق قائنی، شیخ محمد علی کرمانی، سید احمد خوانساری و امام خمینی به پایان برد. دروس سطح عالی فقه را نزد آیات عظام: سید محمدرضا گلپایگانی، سید محمد حجت کوه کمره ای تبریزی، حاج سید محمد تقی خوانساری و سید صدر الدین صدر و مقداری نزد امام خمینی فرا گرفت اما عمده دروس اصول و فقه را از محضر آیت الله حاج آقا حسین بروجردی و پس از رحلت ایشان از محضر آیت الله حاج شیخ محمد علی اراکی فرا گرفت.
در کنار تحصل، به تدریس دروس سطح و دوره عالی در حوزه علمیه قم نیز اشتغال داشته است.
إیضاح الفوائد فی شرح مشکلات القواعد

💡 منصور در این زمان از عموی خود که به حکومت چشم داشت، می‌ترسید؛ عمویش در زمان سفاح راس سپاه بزرگی از اعراب در مقابل رومی‌ها بود و در ناحیه ای به نام دلوک در نزدیکی حلب اقامت داشت. او بعد از مرگ سفاح، از جنگ خودداری کرد و برحق بودن خود برای خلافت را اعلام کرد و عبدالله از این سپاهی که برای جنگ با رومی‌ها تجهیز شده بود، استفاده کرد و ادعا کرد که سفاح اورا به جنگ فرستاده و اورا به عنوان ولیعهد اعلام کرده بود. در این زمان منصور از ابومسلم نیز کینه به دل داشت، برای همین او را به جنگ با عبدالله فرستاد تا دو دشمن همدیگر را سرکوب کنند. ابومسلم با زیرکی در این جنگ در نزدیکی نصیبین بر عبدالله چیره شد و عبدالله بعد از شکست فرار کرد وبه برادرش سیلمان بن علی پناه برد و زمانی که منصور از این ماجرا باخبر شد، به او امان داد؛ اما بعد از اینکه نزد منصور رفت، زندانی شد و بعد کشته شد. در همین حین که خراسانیان، که ابومسلم را در راس خود می‌دیدند، در صدد این بودند که به خواسته‌هایی برسند به این دلیل که در قیام عباسی نقش ایفا کردند؛ از جمله اختیارات جدیدی که می‌خواستند بعد از این همه فشار در زمان امویان دریافت کنند؛ رهایی از حاکمیت ستگرانه عرب و بازگرداندن گذشته پر افتخار ایران در زمان انوشیروان. در مقابل، عباسیان نیز با دو سیاست به مقابله پرداختند: اول، مشارکت و هم طرازی در مقابل اطاعت از عباسیان. دوم، قلع و قمع افرادی که بر ضد حکومت عباسی هستند و قیام کنند.