لغت نامه دهخدا
تسمیع. [ ت َ ] ( ع مص ) تشنیع کردن و تشهیر نمودن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). افشا و آشکار کردن عیب کسی و مشهور و رسوا کردن او را. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ) ( از متن اللغة ): و من الحدیث «من سمع بعبد سمع اﷲبه » سمعاﷲ به اسامع خلقه، شهره و شنع علیه. ( از متن اللغة ). || منتشر کردن ذکر کسی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). زائل ساختن گمنامی از کسی یا پراکنده ساختن ذکر او. ( از اقرب الموارد ) ( ازالمنجد ). || شنوانیدن آواز کسی را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ) ( از متن اللغة ). || گفتن «سمعاﷲ لمن حمده ». تسمیع پس از رکوع هر نماز مستحب است.
