بندوی

بندوی. [ ب َ ] ( اِخ ) یکی از نجبای ایران معاصر خسروپرویز:
همی رفت بندوی و گستهم پیش
زره دار و با لشکر ساز خویش.فردوسی ( شاهنامه چ بروخیم ص 2974 ).
بندوی. [ ب َ ] ( اِخ ) خال خسروپرویز:
بدو گفت بندوی ای شهریار
کز ایدر برو تازیان با تخوار.فردوسی ( شاهنامه چ بروخیم ص 2710 ).بدو گفت بندوی کای شهریار
ترا چاره سازم بدین روزگار.فردوسی ( شاهنامه چ بروخیم ص 2717 ).رجوع به بندویه شود.

خال خسروپرویز.

اسم: بندوی (پسر) (فارسی) (تاریخی و کهن) (تلفظ: banduy) (فارسی: بندوی) (انگلیسی: banduy)
معنی: نام دو تن از شخصیتهای شاهنامه، نام دو تن از شخصیتهای شاهنامه در زمان ساسانیان

بِنْدوی
(یا: ویندویه ) به روایت شاهنامه، دایی و از یاران خسروپرویز در جنگ او با بهرام چوبین. او به هنگام شورش بهرام چوبین، به یاری برادر خود، بسطام، از زندان هرمز آزاد شد و باز به همراه برادرش، از بیم برتخت نشینی دوبارۀ هرمز، او را در زندان خفه کرد.

💡 بدان کار بندوی بد کدخدای جهاندیده و راد و فرخنده‌رای

💡 گستهم برادر بندوی بعد از کشتن برادرش علیه خسرو پرویز شورید و در نهایت کشته شد.

💡 جهانجوی بندوی را پیش خواند همی خشم بهرام با او براند

💡 هم از کار بندوی دل کرد نرم کجا داشت از روی بندوی شرم

💡 ازان پس به بندوی و گستهم گفت که بگشایم این داستان از نهفت

💡 چو بشنید بندوی آنجا بماند وزان دشت یاران خود رابخواند