جان عالم

💡 خداوندا توئی دانای عالم ز عالم برتری و از جان عالم

💡 سخنی می رود به صدق و صواب جان عالم تویی، به جان دریاب

💡 نکهت جان عالم اندر عالم و پنداشتم عالم جان آفرید آن صبحدم جان آفرین

💡 تا برآیند از دل و جان عالمی عشوه ای زان نرگس شهلا کجاست ؟

💡 هر چه غیر از تو هست ساقی هیچ جان عالم تویی و باقی هیچ

💡 در اشعار کلاسیک فارسی، شاعر همواره معشوق خود را با تعابیری همچون جان عالم خطاب می‌کند تا شدت عشق و وابستگی قلبی خود را به او نشان دهد.

💡 او با نگاهی سرشار از عشق و مهربانی به تمامی موجودات جهان می‌نگریست و گویی که هر موجودی در این هستی، برای او همچون جان عالم بود.

💡 کلمات زیبایی که در آن متون قدیمی به کار رفته‌اند، تصویری از یک عاشق که معشوق خود را جان عالم می‌پندارد، در ذهن خواننده نقش می‌بندند.