تنگ میدانی

تنگ میدانی. [ ت َ م َ / م ِ] ( حامص مرکب ) کم وسعتی میدان. محدودیت:
فلک هم مرکبی تند است کژجولان که چون کشتی
عنان بر پاردم دارد ز روی تنگ میدانی.خاقانی.رجوع به ماده قبل و تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.

کم وسعتی میدان. محدودیت

💡 درین صحرا به فکر جستجو زحمت مکش بیدل که جولان آبله ‌گل می‌کند از تنگ میدانی

💡 رسد وقتی که جیش عیش بخش طیش فرسایت زنند از خاک برافلاک کوس از تنگ میدانی

💡 طبع من از تنگنای لامکان دلگیر شد تا به کی ضبط عنان از تنگ میدانی کند؟

💡 زمین آید فراهم از پی پابوسشان چندان که خندد بر دهان دلبران از تنگ میدانی

💡 ز وحشت چرخ بر من حلقه دام است پنداری زمین از تنگ میدانی لب بام است پنداری

💡 چو او به جلوه درآید ز جای خود چو غبار زمین گریزد از شرم تنگ میدانی