بقاره

[ویکی فقه] بَقّارَه، چادرنشینانی عرب زبان در سودان، ساکن سرزمین های میان دریاچه چاد تا نیل سفید، در فاصله ْ۹ و ْ۱۳ عرض شمالی می باشند.
زندگی آن ها از پرورش گاو تأمین می شود و نامشان نیز از آن (بَقَر) گرفته شده است.
فصل خشک و بی آب را در زمین های رودخانه ای جنوبی می گذرانند.
با آغاز فصل بارندگی به سمت شمال و علفزارهای فصلی می روند.
دانه هایی را که در این سفر می کارند در بازگشت درو می کنند.
نسب بقاره
منشأ بقاره روشن نیست.
در نسب شناسی ها بیش تر گروه بن دیهای موجود منعکس گردیده و از سلسله نسب آن ها شاهدی داده نشده است، اما احتمالاً با قبیله جُهَینَه که در قرن هشتم از مصر به نوبه هجوم آوردند، پیوند دارند.
ظاهراً گروه های چادرنشین در حدود قرن یازدهم از نیل به زمین های وَدّایی و دریاچه چاد روان شدند.
آمیزش بقّاره با دیگر قبایل آفریقای شمالی ممکن است سبب رواج روایتِ ریشه هلالیشان در میان برخی از اعضای این قبیله شده باشد.
علت پرورش گاو توسط بقاره
بقاره پس از راه یافتن به سرزمین هایی در جنوب که برای پرورش شتر نامناسب بود، به پرورش گاو روی آوردند.
اوضاع بقاره در طول تاریخ
...

💡 زیستگاه آنها بخش‌هایی از کشورهای سودان، (بویژه منطقه دارفور)، نیجر، چاد، کامرون، نیجریه و جمهوری آفریقای مرکزی را در بر می‌گیرد. بقاره‌ها با نام عرب شوا نیز مشهورند زیرا گویش عربی ایشان گویش شُوا نام دارد. مهم‌ترین تیره‌های بقاره در دارفور عبارت‌اند از رزیقات، هبانیه، تعایشه و بنی‌هلبه.

💡 از تیره‌های معروف امروزی که تبارشان به جهینه می‌رسد عشیره‌های بقاره سودان هستند. بسیاری از مردم بقاره در قالب گروه جنجوید در آغاز سدهٔ ۲۱م به نسل‌کشی مردم مسیحی منطقه دارفور دست زده‌اند.

💡 بقاره‌ها مسلمانند و تبار ایشان به عرب‌هایی از شاخه جُهَینه می‌رسد که در خلال سده‌های میانه از لیبی به دیگر مناطق پخش شدند. در سودان باختری در کل برای عرب‌های کوچ‌نشین بیشتر همین نام بقاره استفاده دارد.