ذبیح الله صفا

[ویکی فقه] ذبیح الله صفا فرزند سید علی اصغر فرزند میر صفی بود که در ۱۲۹۰ خورشیدی در شه میرزاد سمنان به دنیا آمد. وی صاحب فعالیت های ادبی فراوانی می باشد.
ذبیح الله صفا فرزند سید علی اصغر فرزند میر صفی بود که در ۱۲۹۰ خورشیدی در شه میرزاد سمنان زاده شد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه اش را در همان جا و بابل به پایان برد و در ۱۳۰۴ به تهران رفت و در دانش سرای عالی در رشته زبان و ادبیات فارسی، فراگیری دانش را پی گرفت و سرانجام در ۱۳۲۲ فارغ التحصیل شد و رساله دکتری اش را با عنوان «حماسه سرایی در ایران» نوشت.
فعالیت ها
او دوران کوشش های ادبی خود را از ۱۳۱۲ آغاز کرد و در برخی از جراید مانند مهر، ایران امروز، تعلیم و تربیت، جلوه، سخن، پشوتن، یغما، دانش، فرهنگ، مربی، تمدن و...، مقالات فراوانی در باره موضوع های ادبی، تاریخی و فلسفی چاپ کرد و از ۱۳۲۲ به استادی تاریخ ادبیات فارسی در دانش کده ادبیات منصوب شد و افزون بر این، به کارهای دیگر اداری مانند معاونت و سپس کفالت اداره دانش سراهای مقدماتی (۱۳۲۰) و ریاست اداره تعلیمات عالیه و تعلیمات متوسطه وزارت فرهنگ، ریاست بخش تبلیغات شیر و خورشید سرخ، عضویت یونسکو در ایران و عضویت هیئت نمایندگی ایران در کنفرانس های عمومی یونسکو (۱۹۴۸، ۱۹۴۹، ۱۹۵۰، ۱۹۵۴، ۱۹۵۶ و ۱۹۵۸) پرداخت. وی چند سال نیز رئیس اداره کل انتشارات و تالیفات دانش گاه تهران بود. صفا در باره ادبیات فارسی پژوهش های بسیاری سامان داد و کتاب های فراوانی نوشت.صفا پس از خدمت وظیفه عمومی با عنوان دبیر زبان و ادبیات فارسی در رشته ادبی دبیرستان شرف تهران کار کرد و پس از دریافت مدرک دکتری، از ۱۳۲۲ برای تدریس تاریخ ادبیات فارسی در دانشکده ادبیات تهران برگزیده شد و از آن پس، نخست با عنوان دانش یار و بعد به عنوان استاد در همان جا به تدریس پرداخت. وی هم چنین زمانی سردبیر مجله مهر بود و در ۱۳۱۵، سردبیری آن را به عهده گرفت تا اینکه در ۱۳۲۰، امتیاز مجله سخن به نامش صادر و به سردبیری دکتر ناتل خانلری و مدیریت او تا یک سال اداره شد. امتیاز روزنامه شباهنگ نیز چهار سال از آن او بود و از ۱۳۲۶ تا پنج سال، مقاله ها و آثارش در مجله ارتش به چاپ می رسید تا دوره بازنشستگی، سردبیری مجله دانش کده ادبیات را به عهده داشت.
آثار
آیین سخن، اخوان الصفا، تاریخ ادبیات در ایران، تاریخ علوم عقلی در تمدن اسلامی تا میانه قرن پنجم هجری، تاریخ مختصر تحول نظم و نثر پارسی، ترجمه رافائل، ترجمه کیانیان، تصحیح و چاپ اسرار التوحید فی مقامات الشیخ ابی سعید، حماسه سرایی در ایران، دانش های یونانی در شاهنشاهی ساسانی، گنج سخن، گنج و گنجینه، مزدا پرستی در ایران قدیم، مقدمه و تعلیقات و حواشی دیوان عبد الواسع جبلی، داراب نامه محمد بیغمی و دیوان سیف الدین محمد فرغانی، تنها اندکی از آثار و کارهای پر شمار اویند.
عناوین مرتبط
...

💡 مستند مشاهیر قومس داستان زندگی دکتر ذبیح الله صفا

💡 دکتر ذبیح الله صفا ضمن تحلیلی از شعر سراج، در شرح احوال وی چنین می‌گوید: سراجی سگزی شاعری قصیده سرا و مداح بود. از اشعار او پیداست که وی سجزی «سیستانی» بوده و شاعری را در سیستان آغاز کرده‌است.سراجی را به جهت توانمندی زیادش در بکارگیری ردیف‌های سخت اسمی، فعلی و جمله‌ای مصارع الشعرا نامیده‌اند. او به زبان عربی مسلط بوده‌است و از حکمت و نجوم هم بهره برده است.