بسم الله الرحمن الرحیم

به نام خداوند بخشایندۀ مهربان.

بِسم الله الرَّحمن الرَّحیم
(یا: آیۀ تَسمیه؛ و بِسْمِله) در کنار لا اله الا الله، قدسی ترین و رایج ترین کلام در فرهنگ اسلام است. همۀ سوره های قرآن (غیر از سورۀ توبه) با این کلمه آغاز می شوند و یک بار هم در متن سورۀ نمل (آیۀ ۳۰) به کار رفته است. بنا بر حدیثی نبوی مسلمانان در آغاز هر کاری باید این کلمه را بر زبان بیاورند. برخی از مفسران معتقدند که این عبارت سابقه ای طولانی تر از اسلام دارد و همۀ کتب آسمانی با این کلمۀ مقدس آغاز شده اند. دربارۀ این که بسم الله الرحمن الرحیم در آغاز سوره ها جزء قرآن است یا خیر میان قرآن پژوهان اختلاف است؛ ازجمله آن که برخی آن را فقط در سورۀ فاتحه جزء سوره می دانند، برخی، چون اکثر امامیه و ابن عباس، آن را در همۀ سوره ها جزء قرآن می دانند. برخی نیز آن را در هیچ سوره ای جزء سوره نمی دانند.

[ویکی شیعه] بسم الله الرحمن الرحیم مشهور به بَسمَلَه یا تَسمِیه به معنای خواندن نام خدا و ذکر «الله» است. این عبارت ۱۱۴ بار در قرآن تکرار شده است. در ابتدای سوره های قرآن به استثنای سوره برائت آمده است و در سوره نمل دوبار، یکبار در ابتدا و یکبار در آیه ۲۶ ذکر شده است. در فضیلت و منزلت بسمله روایات زیادی است و آغاز کردن کارها با آن مورد تأکید است. در اینکه بسمله بخشی از سوره های قرآن است، اختلاف است. این اختلاف بر قرائت آن در نماز نیز اثرگذار است. بسمله در ادبیات و هنر اسلامی نیز مورد توجه قرار گرفته است.