تدعوننا

💡 اما از سوى ديگر درباره شك كافران و منافقان درباره اين امور، مى فرمايد: عده اىدرباره توحيد ربوبى مى گويند: (وانا لفى شك مما تدعوننا اليه مريب ) (1046) ودرباره وحى هم مى گويند: (ءانزل عليه الذكر من بيننابل هم فى شك من ذكرى ) (1047) و درباره معاد مى فرمايد: (و ما كان له عليهم منالسلطان الا لنعلم من يومن بالاخره ممن هو منها فى شك ) (1048)

💡 (و قالوا انا كفرنا بما ارسلتم به و انا لفى شك مما تدعوننا اليه مريب ) - اينجمله، به منزله بيان براى جمله (فردوا ايديهم فى افواههم ) است و جمله اولى آن،يعنى (انا كفرنا بما ارسلتم به ) انكار شريعت الهى است كه در حقيقت متن رسالتاست و جمله دوم يعنى و (انا لفى شك...) انكار حجتها و معجزات ايشان و اظهار ترديددر آن چيزى است كه بدان دعوت مى كنند كه همان توحيد ربوبيت باشد.

💡 از اينجا مى فهميم كه جمله مذكور، در مقام اثبات توحيد ربوبيت است، چون اين جمله، درمقابل كلام كفار و مشركين كه گفته بودند:(انا كفرنا بما ارسلتم به و انا لفى شكمما تدعوننا اليه مريب ) قرار گرفته، و قبلا هم گفتيم كه مشركين در اين گفتار خود،دو چيز را انكار كرده اند، يكى رسالت را و ديگرى توحيد در ربوبيت را، و ناگزير،كلام رسولان هم كه جواب اين گفتار مشركين است، بايد متضمن دو اثبات باشد.