لغت نامه دهخدا
بهره بر. [ ب َ رَ / رِ ب َ ] ( نف مرکب ) شریک و انباز. ( برهان ). شریک و انباز که قسمت خود را برد. ( آنندراج ) ( انجمن آرا ). شریک و انباز. بهره ور. ( ناظم الاطباء ). || آنکه در حاصل زرع یاثمر باغی سهم و حصه دارد. ( یادداشت بخط مؤلف ). || تحت اللفظ بمعنی سهم برنده. ( حاشیه برهان چ معین ). بهره برنده. سودبرنده. ( فرهنگ فارسی معین ).