حضرت داوود علیه السلام

[ویکی اهل البیت] حضرت داوود علیه السلام از انبیاء الهی است که خداوند به او حکمت عطا نمود. نام کتابش همانطور که در قرآن نیز به آن اشاره شده، زبور است. حضرت داوود صوت نیکوئی داشت لذا هرگاه به خواندن زبور شروع می کرد انس و جن و پرنده و حیوان های وحشی نزد آن حضرت اجتماع می نمودند. از جمله قدرت های معنوی دیگری که خداوند به حضرت داوود علیه السلام عطا کرد تسبیح موجودات وطبیعت با او در هر شامگاه و صبحگاه بود.
داوود بن ایشی بن عوید بن باعز بن سلمون بن نحشون بن عمی نادب بن رام بن حصرون بن فارص بن یهوذا بن یعقوب بن إسحاق بن ابراهیم.
نام مبارک حضرت داوود شانزده بار در قرآن آمده است. در سوره های: سوره بقره / سوره نساء / سوره مائده / سوره انعام / سوره اسراء / سوره انبیاء / سوره نمل / سوره سبا / سوره ص.
زبور داوود علیه السلام حاوی 150 سوره بود که احکام و حلال و حرامی در آن ها ذکر نشده بود. فقط حاوی پند و اندرز بودند. چون حضرت داوود صوت نیکوئی داشت لذا هرگاه به خواندن زبور شروع می کرد انس و جن و پرنده و حیوان های وحشی نزد آن حضرت اجتماع می نمودند حضرت داوود مردی فروتن بود. و از دست رنج خود هزینه معیشت را تأمین می کرد. زیرا زره داوودی می بافت و می فروخت.
به عبارت دیگر زبور داوود حاوی 150 مزمور بوده. و مزمور عبارت بود از یک فصلی که حاوی سخنان داوود بود که از دشمن به خدا استغاثه می کرد. و بر آنان نفرین می نمود، و از خدا کمک می خواست. و گاهی حاوی موعظه هائی بودند که در کنیسه می کرد.
«إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ یُسَبِّحْنَ بِالْعَشِیِّ وَ الْإِشْراقِ × وَالطَّیْرَ مَحْشُورَةً کُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ × وَ شَدَدْنا مُلْکَهُ وَ آتَیْناهُ الْحِکْمَةَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ...»: ما کوه ها را مسخر کردیم که با او هر شامگاه و صبحگاه (خدا را) تسبیح می گفتند. × و پرندگان را به گرد او درآورده (رام کردیم) که هر یک (از کوه ها و مرغان به آوای تسبیح و تقدیس او) به سوی خدا بازگشت بسیار داشتند. × و سلطنت او را (به زیادی عده و عده) تقویت نمودیم و او را حکمت (دانش های عقلی و اجتماعی و شرایع دینی) و سخنانی فیصله دهنده (میان حق و باطل) عطا کردیم.
وقتی آنان حاضر شدند طالوت زره حضرت موسی را بر تن هر یک از ایشان که پوشانید یا بلند بود، یا کوتاه! طالوت به: ایشا گفت: آیا فرزندی داری که او را بجای گذاشته باشی؟ گفت: آری، کوچکترین فرزندم را بجای نهاده ام تا گوسفندان را بچراند.
طالوت به دنبال داوود فرستاد تا آمد. هنگامی که حضرت داوود خواست بیاید فلاخن خود را نیز به همراه آورد. حضرت داوود می گوید: در بین راه هر یک از سه عدد سنگ می گفتند: ای داوود مرا برگیر. آن بزرگوار آن ها را برگرفت و در میان توبره خود نهاد، آن سنگ ها، سنگ فیروزه بودند. حضرت داوود مردی پرجست و خیز و نیرومند و قوی بود. وقتی آن حضرت نزد طالوت آمد و طالوت زره حضرت موسی را بر بدن وی پوشانید به اندازه قامتش درآمد.

💡 پس از انتخاب نخستين پادشاه، جنگ مهمى ميان بنىاسرائيل و فلسطينيان آن زمان رخ داد و پيروزى نصيب بنىاسرائيل گرديد. مهمترين قهرمان اين قوم جليات بود كه در قرآن كريم جالوت ناميدهشده است. وى به دست حضرت داوود (ع ) كشته شد و لشكر وى گريخت.

💡 نقل شده: روزى لقمان به نزد حضرت داوود (ع ) آمد در وقتى كهمشغول به ساختن زره بود، لقمان تا آن موقع زره نديده بود خواست بپرسد: اين چيست مىسازى، حكمت و دانائى او باعث شد كه خاموشى را شعار خود كند، چون داوود (ع ) از ساختنآن فارغ شد زره را پوشيد و گفت: زره، عجب چيزى است براى جنگيدن !لقمان گفت،خاموشى چيز خوبى است و كم كسى است كه آن را مراعات نمايد. (67)

💡 شكر و سپاس خدا را كه پس از مدتى بازگشت، ولى چه بازگشتى ؟ كه: حلق خوشآوايش كه گويى حنجره حضرت داوود دگرگون گشته بود، و سرمايه زيباى يوسفنماى او تباه شده و سيب چانه اش (بر اثر روييدن مو) گرد گرفته و از زيباييشكاسته بود، توقع داشت كه از او استقبال گرم كنم، ولى از او كنار كشيدم و گفتم:

💡 و خـداونـد مـتـعـال جلت عظمته به حضرت داوود پيغمبر وحىفـرمـود كه: اى داوود هر ساعتى كه در آن به ياد من نيستىآن را از سـاعـت عـمـر خـود مشمار، يعنى بيهوده از دست رفتهاست و از آن بهره مند نشدى.

💡 به همين جهت، خداوند سبحان به حضرت داوود عليه السلام وحى فرستاد كه عصا و چوبدستى اعتراض كنندگان و از سليمان هم بگير و هر كدام را با علامتى مشخّص كن كه ازچه كسى است؛ و سپس آن ها را شبان گاه در جائى پنهان نما.

💡 حضرت داوود (عليه السلام ) به زن متوجه شد و به او فرمود: پروردگار تو دردريا براى تو هديه مى فرستد، ولى تو او را ظالم مى خوانى ؟، سپس ‍ هزار ديناررا به آن زن داد، و فرمود: اين پول را در تامين معاش كودكانت مصرف كن، خداوند بهحال و روزگار تو، آگاهتر از ديگران است.(484)