حسن علی تهرانی

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] حسن علی تهرانی، فقیه و عالم قرن چهاردهم است.
وی در تهران به دنیا آمد.
از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست.
او پس از آشنایی با مقدمات و سطوح، همراه استادش آخوند ملاعلی دماوندی، و همدرسش سیدعزیزاللّه تهرانی به نجف و پس از چند سال به سامرا رفت و از شاگردان خاص میرزا محمد حسن مجدد شیرازی (میرزای شیرازی) شد.
تهرانی پس از نیل به درجه اجتهاد در زمان حیات میرزا، در حوزه به تدریس سطوح عالی پرداخت.
همچنین تصدی امور مدرسه میرزای شیرازی را در سامرا، در زمان حیات وی، به عهده داشت.
تهرانی در ۱۳۱۴ از عتبات به تهران بازگشت اما ناسازگاری او با ارکان حکومت قاجار موجب شد که به مشهد برود. وی در مشهد به تدریس فقه و اصول پرداخت.
شاگردان حسن علی تهرانی
در بحثهای او بسیاری از فضلا و مدرّسان حوزه مشهد حاضر می شدند. برخی از شاگردان وی این اشخاص بودند: سید حسین موسوی معروف به ادیب بجنوردی، ملا محمدعلی فاضل خراسانی، میرزا علی اکبر نوغانی و سید محمد باقر رضوی ۱۲۷۰ـ۱۳۴۲صاحب شجرة طیبّه که از وی اجازه روایت داشته است.
امام جماعت مسجد گوهرشاد
تهرانی از مقبولیت عامه برخوردار بود و در کنار درس و بحث، امام جماعت مسجد گوهرشاد بود. وی در ۴ رمضان ۱۳۲۵ در مشهد درگذشت و در صُفة قوام شیرازی به خاک سپرده شد.
ترجمه مَتاجِر
...

جمله سازی با حسن علی تهرانی

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.

💡 حسن علی در خانواده‌ای فرهنگی و هنردوست چشم به جهان گشود. مادرش بی‌بی خانم استرآبادی، جزو نخستین زن روزنامه‌نگاران ایرانی به‌شمار می‌آید، که پایه‌گذار نخستین دبستان دخترانه نیز بوده‌است. او بانویی فرهیخته بود که می‌پنداشت پاسداری از ایران تنها با تفنگ شدنی نیست، با خامه و قلم مو و ساز هم می‌توان نگهبان فرهنگ ایران زمین بود.

💡 شیخ بدای العگرب (مناصیر الحویزه) کریم الحاج عثمان الزهیری. حسن علی الچنعان (آلبوشغیب) الحاج فرحان البوصويط

💡 شاگردان این هنرکده نخستین نقاشان سبک واقع‌گرا در ایران به‌شمار می‌آیند. در آن دوران که بیشتر نقاشان پیرو کمال الملک به شیوهٔ کلاسیک کار می‌کردند، کارهای حسن علی وزیری ـ به ویژه در تابلوی» ناظم مدرسه «ـ به سبک امپرسیونیسم نزدیک‌تر است.

💡 تپه حسن علی یوقوشی مربوط به دوره اشکانیان - دوره ساسانیان است و در شهرستان گرمی، بخش مرکزی، دهستان اجارود مرکزی، روستای سیاوش کندی واقع شده و این اثر در تاریخ ۷ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۱۲۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.