بر اساس آیات قرآن کریم، جن موجوداتی هستند مستور از حواس انسان که خداوند آنان را از شعلهای از آتش آفریده است. این موجودات همچون انسانها دارای تکلیف و مسئولیت در برابر خداوند بوده و گروهی از آنان مؤمن و گروهی کافرند. قرآن کریم به روشنی به ارتباط و تعامل میان انسان و جن اشاره کرده است؛ ارتباطی که گاه در قالب تسخیر جن به نفع انسانهای صالحی چون حضرت سلیمان (ع) و گاه در قالب گمراهسازی انسانها توسط شیاطین از جنس جن نمایان میشود. انسانها در دوران پیش از اسلام از برخی جنها برای پیشگویی و خبرگیری استفاده میکردند، اما قرآن این همکاری را نکوهش کرده و آن را موجب گمراهی و استضعاف فکری انسان دانسته است.
در آیه ۱۲۸ سوره انعام، صحنهای از قیامت ترسیم میشود که خداوند خطاب به جمع جن میفرماید: «ای گروه جن، شما بسیاری از انسانها را پیرو خود ساختید» و در پاسخ، اولیای انسانی آنان میگویند: «پروردگارا، هر یک از ما دو گروه از دیگری بهرهمند شدیم» و این بهرهمندی متقابل نشاندهنده روابط دنیوی آنان است که نهایت آن به عذاب جاودان در آتش میانجامد. این تعامل گاه به صورت استفاده ابزاری انسان از جن برای رسیدن به اهداف دنیوی و گاه به صورت فریب و اغوای انسانها توسط جنهای سرکش بوده است. قرآن با هشدار نسبت به این روابط، بر لزوم پرهیز از هرگونه همکاری گمراهکننده تأکید میکند.
از سوی دیگر، قرآن در آیات متعدد به قدرت نمایی الهی در تسخیر جن برای برخی پیامبران اشاره میکند. در داستان حضرت سلیمان (ع) میخوانیم که خداوند باد را مسخر او ساخت و گروهی از شیاطین را برای او به کار گماشت تا برایش غواصی کنند و کارهای دیگری انجام دهند. در آیه ۱۷ سوره نمل نیز به گردآوری لشکریان سلیمان از جن، انس و پرندگان اشاره شده که بیانگر توانایی فوقالعاده این پیامبر در بهرهگیری از نیروهای مختلف است. همچنین در آیه ۸۸ سوره اسراء، چالش الهی مطرح میشود که اگر همه انسانها و جنها گرد آیند تا همانند قرآنی بیاورند، هرگز نخواهند توانست، حتی اگر پشتیبان یکدیگر باشند؛ این اعجاز قرآن را در برابر توان ترکیبی این دو گروه خلقت به رخ میکشد.