انتی هیستامین

( آنتی هیستامین ) [ انگ. ] (اِ. ) دارویی که بازدارندة برخی آثار هیستامین به ویژه نقش آلرژی زای آن باشد، ضد هیستامین. (فره ).

آنتی هیستامین. داروهای آنتی هیستامین ( به انگلیسی: Histamine antagonist یا Antihistamine ) یکی از رده های دارویی پرمصرف برای حساسیت یا التهاب می باشند.
هیستامین یکی از مهم ترین واسطه های شیمیایی آزاد شده در بدن از سلول ها است که عملکردهای متفاوت و مهمی دارد؛ مثلاً هیستامین در حساسیت ها، التهاب و بیماری های ساده مانند سرماخوردگی آزاد می شود. هیستامین در معده با تحریک گیرنده نوع دو هیستامین موجب تحریک ترشح اسید معده می شود. داروهای بلوک کننده این نوع گیرنده مانند سایمتیدین، رانیتیدین و… می باشند.
معمولاً منظور از آنتی هیستامین بلوک کننده گیرنده نوع یک می باشند. این رده دارویی مانند کلرفنیرامین، دیفن هیدرامین، پرومتازین، ترفنادین، کلماستین، فکسوفنادین، ستریزین و… در حساسیت، التهاب و اثرات گرد و خاک و ریزگردها وبیماری های ویروسی تنفسی مانند سرماخوردگی به کار می روند. آنتی هیستامین های غیراختصاصی عوارضی چون خواب آلودگی و عوارض آنتی کولینرژیک مانند خشکی دهان دارند. نسل های جدیدتر آنتی هیستامین ها مانند لوراتادین و فکسوفنادین چون از سد خونی - مغزی عبور نمی کنند معمولاً خواب آور نیستند.
به دلیل اثرات مختلف هیستامین در بدن داروهای آنتی هیستامینی نیز کاربردهای متفاوتی دارند مثلاً پرومتازین در درمان سرگیجه و تهوع کاربرد دارد یا سیپروهپتادین اشتهاآور است.
بلوک کننده های گیرنده نوع یک هیستامین به شش گروه تقسیم می شوند:
• آلکیلامین ها مانند کلرفنیرامین
• آمینوآلکیل اترها مانند دیفن هیدرامین و کلماستین
• اتیلن دی آمین ها مانند پیریلامین
• فنوتیازین ها مانند پرومتازین
• پیپرازین ها مانند سیتیریزین، سیناریزین و هیدروکسی زین
• پیپریدیین ها مانند لوراتادین، سیپروهپتادین و ترفنادین
• آنتی هیستامین های نوع دو مانند رانیتیدین، فاموتیدین و… نیز داریم. همچنین اخیراً آنتی هیستامین های نوع سه و چهار نیز در حال بررسی هستند.
آنتی هیستامینها به خصوص آنتی هیستامینهای بلوک کننده گیرنده یک علاوه بر کاربرد مجزا در بسیاری از ترکیبات دارویی به خصوص در درمان سرماخوردگی به کار می روند مانند آنتی هیستامین دکونژستانت، قرص سرماخوردگی بزرگسالان، قرص و شربت سرماخوردگی اطفال، اکسپکتورانت و…
تضعیف سیستم عصبی مرکزی مانند خواب آلودگی شایع است به ویژه در مورد نسل اول. همچنین اثرات آنتی کولینرژیک مانند خشکی دهان

آنتی هیستامین. رجوع شود به:ضد هیستامین

💡 زیملیدین در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ توسط آروید کارلسون، که در آن زمان در شرکت سوئدی آسترازنکا توسعه داده شد. این ماده به دنبال جستجوی داروهایی با ساختارهای مشابه برومفنیرامین (ماده ای مشتق شده از برومفنیرامین) و آنتی هیستامین با فعالیت ضد افسردگی، کشف شد. زیملیدین اولین بار در سال ۱۹۸۲ به فروش رسید.

💡 ستیریزین همچنین معمولاً برای درمان کهیر حاد و در موارد خاص، مزمن، تجویز می‌شود که مؤثرتر از هر آنتی هیستامین نسل دوم دیگری است.

💡 اما علاوه بر اینکه با داروهای آنتی هیستامین تداخل دارد ممکن است موجب بدتر شدن انواع آلرژی و حساسیت مرتبط با هیستامین نیز گردد..

💡 بعضی از داروها، از جمله برخی از آنتی هیستامین‌ها، آنتی کولینرژیک یا داروهای مقلد سمپاتیک می‌توانند سبب خشکی بافت مخاطی یا خیس واژن شوند. قرص‌های پیشگیری از بارداری نیز ممکن است باعث افزایش یا کاهش روان‌سازی واژنی شوند.

💡 نسل اول آنتی‌هیستامینها که دارای اثرات آنتی‌کولینرژیک هستند، می‌توانند بسته به دوز مصرفی اثرات خفیف تا شدید و ناخوشایند آنتی‌کولینرژیک ایجاد کنند. آنتی هیستامین معروف دیفن‌هیدرامین در دوزهای نسبتاً بالا می‌تواند علائم شدیدی از هذیان را ایجاد کند. دو آنتی هیستامین دوکسیلامین و دیمن‌هیدرینات نیز با عملکردی مشابه دیفن‌هیدرامین می‌توانند هذیان آور باشند.

💡 سیتالوپرام به لحاظ نظری با افزایش غلظت سروتونین در سایر قسمت‌های بدن (به عنوان مثال روده‌ها) باعث عوارض جانبی گوارشی می‌شود. عوارض جانبی دیگر، مانند بی اشتهایی و کاهش هیجان، ممکن است در اثر کاهش رها شدن دوپامین همراه با افزایش سروتونین ایجاد شود. سیتالوپرام همچنین یک آنتی هیستامین خفیف است، که ممکن است مسئول برخی از خواص آرام بخش آن باشد. : 104