استعاذه به ربوبیت خدا

[ویکی فقه] استعاذه به ربوبیت خدا (قرآن). از مواردی که انسان به خدا پناه می برد، استعاذه و پناه بردن به ربوبیت خدا است.
پروردگار، یگانه پناهگاه انسان ها است، لذا ما به پروردگار عالمیان پناه می بریم که در چند جای قرآن نیز به آن اشاره شده است:واتل مآ اوحی الیک من کتاب ربک... ولن تجد من دونه ملتحدا. («ملتحدا» به معنای پناهگاه است.) وربک الغفور ذو الرحمة لو یؤاخذهم بما کسبوا لعجل لهم العذاب بل لهم موعد لن یجدوا من دونه موئلا. وانی عذت بربی وربکم ان ترجمون.
استعاذه پیامبر به خدا از شر شیطان
پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله، نیز موظف به قرار دادن خود در پناه پروردگار، از شر وسوسه شیطان بودند:و قل رب اعوذ بک من همزت الشیـطین و اعوذ بک رب ان یحضرون.
استعاذه پیامبر به خدا از حسودان
همچنین پیامبر صلی الله علیه وآله، موظف به استعاذه به پروردگار، از شرور پدیده ها، شب تاریک، جادوگران و حسد حسودان بودند:قل اعوذ برب الفلق من شر ما خلق ومن شر غاسق اذا وقب ومن شرالنفثـت فی العقد ومن شر حاسد اذا حسد.
استعاذه پیامبر به خدا از شر جن و انس
...

💡 هر چه بیند دل و چشم از صنعش به ربوبیت او راهبر است

💡 هر یک از این قیام‌های بومسلمیه، انگیزه و هدف‌های خاص خود را داشتند ولی انگیزهٔ مشترک بین شان، خونخواهی ابومسلم بود و ابومسلم در نظر آنان یک قهرمان اسطوره ای بود و حتی گروهی به ربوبیت و گروهی دیگر به امامت او و پس از او، امامت دخترش معتقد بودند و برخی نیز در انتظار ظهور ابومسلم بودند. شالودهٔ فکری این افراد ترکیبی از آیین‌های مرسوم در شرق ایران و ماوراءالنهر، از جمله بودایی، زرتشتی، مانوی، مزدکی و اسلامی بود و اعتقاد به ظهور ابومسلم و منجی بودن او، احتمالاً از عقاید شیعه یا زرتشتی و اعتقاد به تناسخ او نیز از آیین‌های هندی و چینی تأثیر پذیرفته است.