علاءالدین غوری

علاءالدین غوری. [ ع َ ئُدْ دی ن ِ ] ( اِخ ) مقصود سلطان علاءالدین حسین بن عزالدین حسین از مشاهیر سلاطین غوریه فیروزکوه است و دولت غوریه را به اوج رفعت، او رسانید، و با بهرامشاه غزنوی جنگ کرده او را شکست داد و شهر غزنین را قتل عام نمود و هفت شبانه روز در آن شهر آتش زد و به این جهت او را «جهانسوز» لقب داده اند. وی برادر فخرالدین مسعود و عم حسام الدین علی و شمس الدین سابقی الذکر است. مدت سلطنتش به اصح اقوال از سنه 545 تا 556 هَ. ق. می باشد. ( تعلیقات چهارمقاله نظامی عروضی ص 4 ). و رجوع به غوریان شود.

💡 علودانی (علودینی، علاءالدینی) مجموعه‌ای از هزاره‌های غزنی است که از بازماندگان و بستگان سلطان حسین علاءالدین غوری مشهور به (علاءالدین جهانسوز) است که بعد از فتح غزنی در نزدیک شهر غزنی ساکن شدند. اکنون دره‌ای تقریباً در ۳۰ کیلومتری غرب شهر غزنی به نام علودانی یا علاءالدینی وجود دارد که از لحاظ اداری مربوط به ولسوالی ناور به‌شمار می‌آید.

💡 نظامی عروضی از خواندن بیت‌های ستایش محمود در شاهنامه از سوی علاءالدین غوری هنگام فتح غزنه در سال ۵۴۵ ه‍.ق می‌گوید.

💡 علاءالدین غوری با بهرامشاه غزنوی جنگ کرده او را شکست داد وخود در شهر غزنه اعلام فرمانروای کرد.

💡 و قول اصح آن که بین‌الجانبین چند کرت مقاتله روی نموده.» یا به گفتهٔ جوزجانی و دیگران «سه کرت از پیش علاءالدین غوری منهزم گشت.» در هر حال با توجه به عقاید بیشتر این مورخان، بهرام‌شاه پس از سه بار شکست به هند فرار کرده‌است. علاءالدین حسین قبل از بازگشت به غور یکی از سران لشکری به نام امیرخان را با پنج هزار سپاهی در غزنه مستقر و او را مأمور حفاظت آن ناحیه کرد. امیرخان مردی خشن و ستمگر بوده‌است..