علاءالدین علی بن زهره

[ویکی فقه] علاءالدین، ابوالحسن، علی بن ابراهیم بن محمد بن علی بن حسن بن زهره، عالم امامی (متوفی ۷۵۵) بود. نام پدران وی به گونه های مختلف ثبت شده است.
همو بوده که از علاّمه حلّی اجازه روایت خواست و علاّمه در نامه ای مشتمل بر تجلیل فراوان از او به وی و فرزند و برادر و برادرزادگانش اجازه داد تا تمام مصنفات خود او و همه کتب علمی (فقهی ـ لغوی ـ فلسفی ـ منطقی ـ کلامی) را که نزد اساتید خوانده یا به او اجازه روایت آن ها داده شده بود روایت کنند. این اجازه به اجازه بنوزهره معروف است. تاریخ کتابت این اجازه نیمه شعبان ۷۲۳ است.
← اشخاص مشمول اجازه
۱. ↑ محمد بن حسن حرعاملی، امل الامل، ج۲، ص۱۷۱، چاپ احمد حسینی، ج۲، قم ۱۳۶۲ ش.
دانشنامه جهان اسلام، بنیاد دائرة المعارف اسلامی، برگرفته از مقاله «بنوزهره»، شماره۱۹۱۹.
...

💡 خواجه علاءالدین علی سیاهپوش (۸۳۰-۷۹۴ق) (۱۴۲۷-م۱۳۹۱) پسر شیخ صدرالدین موسی و نوه شیخ صفی‌الدین اردبیلی بود.

💡 پس از کشته شدن ملکشاه پسرش مَلِک محمد بر سریر امارت نشست و از نو در احیای امارت موروثی چمشگزک کوشید و آن را سر و سامانی دوباره داد و بر قلمرو پیشین پدرش دست یافت. اولین حاکم شناخته شده این خاندان که بر اساس کتیبه ها شناخته می شود، خالد الملکیشی الکردی است که پنج پسر به نام های: جلال، محمود، احمد، علاءالدین علی و کیقباد داشت..

💡 و جلال‌الدین سیوطی از دانشمندان مصری مسلمان سنی، در مقدمهٔ کتاب «جمع‌الجوامع» از اعتبار احمد بن حنبل در میان سنی‌ها سخن گفته و علاءالدین علی بن حسام، معروف به «متقی هندی»، نویسنده کتاب کنزالعمال، در صفحه ۳ از جلد ۱ این کتاب می‌نویسد: