فرو گذاردن

فروگذاردن. [ ف ُ گ ُ دَ ] ( مص مرکب ) بزمین گذاشتن و رها کردن. از توجه خود دور داشتن چیزی را و نپرداختن بدان:
هر روز نو عتابی و دیگر بهانه ای
ناخوش بود عتاب زمانی فروگذار.فرخی.اگر کوشش فروگذارد در خون خویش سعی کرده باشد. ( کلیله و دمنه ). || آویختن پرده و جز آن را: اگر پرده فروگذارند بازنگردد. ( قصص الانبیاء ). || از یاد بردن و نادیده گرفتن: خداوند کریم است مرا فرونگذارد. ( تاریخ بیهقی ). گمان نبرم که... جانب مرا فروگذارد. ( کلیله و دمنه ). رجوع به فروگذار و فروگذار کردن شود.

( ~. گُ دَ ) (مص م. ) ۱ - ترک کردن، رها کردن. ۲ - اِهمال کردن، کوتاهی کردن.

( مصدر ) ۱ - ترک کردن از دست دادن ۲ - مضایقه کردن کوتاهی کردن.

ترک کردن، رها کردن.
اِهمال کردن، کوتاهی کردن.

💡 595 - امام باقر عليه السلام فرمود: پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مردى از بنى تميم را توصيه مى فرمود كه: از فرو گذاردن شلوار و جامه (به گونه اى كه متكبرانه بر زمين كشيده شود) بر حذر باش زيرا اين كار ناشى از تكبر است و خداوند تكبر را دوست نمى دارد.

💡 (ابن هرمه ) به نزد خليفه (منصور) آمد. او را گرامى داشت و گفت: از من چيزى بخواه !گفت: خواهم كه به كارگزار خويش در مدينه بنويسى كه چون مرا مست بگيرند، حدنزنند. منصور گفت: فرو گذاردن حدود را راهى نيست. چيز ديگر بخواه ! گفت: جز اين،خواستى ندارم. منصور پافشارى كرد و ابن هرمه از خواست ديگر خوددارى. پس، منصورگفت: به كارگزار مدينه بنويسيد: آن كه ابن هرمه را به مستى بياورد، او را هشتادتازيانه زنيد! و آورنده را صد تازيانه. از آن پس، ابن هرمه مست در كوچه ها مى رفت وكسى او را متعرض نمى شد.