روز الست
لغت نامه دهخدا
روز الست. [ زِ اَ ل َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) روزی که خداونددر عالم ذر خطاب بمردم کرد و «الست بربکم » فرمود. ( از ناظم الاطباء ). روز خلقت آدم. رجوع به الست شود.
فرهنگ فارسی
روزی که خداوند در عالم دز خطاب بمردم کرد و الست بربکم فرمود.
جمله سازی با روز الست
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 اسرار عشق را هم از آن روز محرم است که در روز الست آنکه به عشق تو گفت راز
💡 مرا تو جانی و تن بی تو چون تواند بود چو کرده اند ز روز الست خو با هم
💡 ما درین دیر فتادیم هم از روز الست رند و دیوانه و تلاش و خراباتی و مست
💡 گفتم ای جان جهان سوختم از هجر تو من گفت بی ما منشین با توام از روز الست
💡 پیشت از روز الست آوردم اقرار «بلی» هم بر آن پیشینه اقرارم، خداوندا: ببخش
💡 در متون عرفانی و ادبیات صوفیه، روز الست به پیمانی ابدی اشاره دارد که میان خداوند و روح انسانها در پیش از خلقت جهان برقرار شده است.
💡 مفهوم روز الست در فلسفه دین به معنای بازگشت روح به اصل خود و تجدید میثاق با خالق هستی در دنیای معنوی و بیزمان است.
💡 شاعران بزرگ پارسیگویان اغلب از معنای روز الست برای بیان اشتیاق روح انسان به وصال الهی و یادآوری عهد باطنی با خداوند استفاده میکنند.