دیریاب

دیریاب. [ رْ ] ( نف مرکب ) کندذهن. کودن. کورذهن. بلید. کندفهم. بطی الادراک. کند. مشکل فهم. دیرفهم. دیر دریابنده:
کسی را که مغزش بود با شتاب
فراوان سخن باشد و دیریاب.فردوسی.دل تیره ز اندیشه دیریاب
همی تخت شاهی نمودش بخواب.فردوسی.دیریاب است تا کی این گله دزد
بجهان دم مزن ز لی و ز لک.ابو لیث طبری ( از یادداشت دهخدا ). || ( ن مف مرکب ) کم یاب. تنگ یاب. نادر. دشواریاب. عزیز. شاذ. که دیر بدست افتد. که دیر توان یافتن. صعب الحصول. که کم پیدا شود.مقابل زودیاب:
به لسانش نگر که چون بلسان
روغن دیریاب میچکدش.خاقانی. || ( نف مرکب ) بسیار دوام کننده. طولانی:
همی گشت گردون شتاب آمدش
شب تیره را دیریاب آمدش.فردوسی.

آنچه دیر پیدا شود، آنچه به دشواری به دست آید.

( صفت ) آنچه که دشوار بدست آید صعب الوصول مقابل زود یاب.

💡 دیدم تو را همچون شراب اول شدی شرآخر آب ای آب خضر دیریاب اندر سبوی کیستی

💡 شد سال نو، زدست مده باده ی کهن کین آب زندگی است در ایام، دیریاب

💡 لیکن این آرزو که می‌گوئی دیریابی و زود می‌جوئی

💡 گر دهانت نیست سیمرغ از چه باشد بی‌نشان گر وصالت نیست اکسیر از چه باشد دیریاب

💡 ای مسلمانان فغان از فتنه‌های علم و فن اهرمن اندر جهان ارزان و یزدان دیریاب

💡 در همایون ساعتی فرخنده چون عهد شباب در بهین روزی چو روز وصل خوبان دیریاب