خنده زن

خنده زن. [ خ َ دَ / دِ زَ ] ( نف مرکب ) خنده کن. خنده کننده. ( یادداشت بخط مؤلف ):
حلق و لب قنینه بین سرفه کنان و خنده زن
خنده بهار عیش دان سرفه نوای صبحدم.خاقانی.هر که سخن نشنود از عیب پوش
خود شود اندر حق خود عیب کوش
گر که زند خنده بر او مرد و زن
او هم از آن خنده شود خنده زن.امیرخسرو دهلوی.|| مسخره کننده. ( یادداشت بخط مؤلف ).

خنده کن خنده کننده

💡 چون به نظاره ساحل گذری خنده زنان دامن عاطفت خود مکش از دست غریق

💡 بر یاد لب تو وقت جان دادن من جان خنده زنان برون شود از تن من

💡 همیشه تا ببهارست خنده زن لب گل مدام تا به خزانست تیغ زن دم باد

💡 باد لب یاورت خنده زنان همچو گل باد دل دشمنت خون ز غم روزگار

💡 گر خنده زنان صبح به بیند چو گلت گرید بهزار دیده از خنده خویش