بالعرف

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
ب (۲۶۴۹ بار)عرف (۶۹ بار)
(بر وزن قفل) به چند معنی آمده از جمله به معنی معروف و شناخته شده مثل. عفو را عادت کن و امر به معروف کن و از جاهلان اعراض نما (رجوع شود به معروف). ایضاً به معنی موهای گردن اسب است (یال) و پی در پی بودن را به آن تشبیه می‏کنند و گویند: «جاءُ وَ کَعُرْفِ الْفَرَسِ». قسم به فرستاده‏های پی در پی رجوع شود به «رسل». *** معروف: شناخته شده و آن مقابل منکر است و از آن کار نیک مطابق فطرت قصد می‏شود. المیزان ذیل آیه. گفته: معروف آنست که مردم با ذوق مکتسب از حیات اجتماعی متداول آن را می‏دانند... معروف در شریعت اسلام آنست که مردم آن را به فطرت سلیم می‏دانند (نقل به معنی) راغب گوید: معروف هر فعلی است که خوبی آن بوسیله عقل یا شرع شناخته شود. در آیات. و غیره مراد کاری و عملی و قولی است که مطابق عقل و فطرت سلیم بوده باشد در این صورت مطلق معروف مورد تصدیق شرع است. خواه شرع بالخصوص به آن تصریح کرده باشد یا نه. تعریف: شناساندن... تعارف: شناختن همدیگر. از باب تفاعل و بین الاثنین است.. آیه صریح است در این که روز قیامت مردم همدیگر را می‏شناسند. اعتراف: اقرار. «اِعْتَرَفَ بِالشَّیْ‏ءِ: اَقْرَبَهُ عَلی نَفْسِهِ» مثل..

💡 كلمه (عرف ) به معناى آن سنن و سيره هاىجميل جارى در جامعه است كه عقلاى جامعه آنها را مى شناسند، به خلاف آناعمال نادر و غير مرسومى كه عقل اجتماعى انكارش مى كند (كه اينگونهاعمال عرف (معروف ) نبوده بلكه منكر است ) و معلوم است كه امر به متابعت عرف،لازمه اش اين است كه خود امر كننده عامل به آن چيزى كه ديگران را امر به آن مى كند بودهباشد، و يكى از موارد عمل همين است كه تماسش با مردم و مردم را امر كردن طورى باشدكه منكر شمرده نشود، بلكه بنحو معروف و پسنديده مردم را امر كند، پس مقتضاى اينكهفرمود: (و امر بالعرف ) اين است كه اولا به تمامى معروفها و نيكى ها امر بكند و درثانى خود امر كردن هم بنحو معروف باشد نه بنحو منكر و ناپسند.

💡 خذ العفو و اءمر بالعرف و اءعرض عن الجاهلين ؛(48) گذشت پيشه كن و بهكار پسنديده فرمان ده و از نادانان رخ برتاب و اعراض كن؛ ( ان اللّه ياءمربالعدل الاحسان و ايتا ذى القربى و ينهى عن الفحشا و المنكر و البغى يعظكم لعلكمتذكرون ):(49) در حقيقت، خدا به دادگرى و نيكوكارى و بخشش به خويشاوندانفرمان مى دهد و از كار زشت و ناپسند و ستم باز مى دارد؛ به شما اندرز مى دهد؛ باشدكه پند گيريد.