گردون سا

آنچه سر بر فلک ساید، بسیار بلند: جلوه گاه طایر اقبال گردد هر کجا / سایه اندازد همای چتر گردون سای تو (حافظ: ۸۲۰ ).

💡 ز گردون روان رجم تابنده انجم از ایشان روان شلّ و تابنده خنجر

💡 ماه گردون از پی آن گشت همچون آفتاب ماه کانون از پی این چون مه آزار گشت

💡 شنیده صیت اقبال تو هم گردون و هم اختر بخوانده نامه فتح تو هم دانا و هم نادان

💡 مگو «بر بام گردون چون توان رفت؟» توان رفت ار ز خود بیرون توان رفت

💡 که گردون به افسون، چو بستیزد نهد از جام جم، افسانه ای در روزگاران

💡 که گر ز اطلس گردون قصب کند بدبخت ز ماهتاب در افتد شراره اش به قصب