چاک و بست

چاک و بست. [ ک ُ ب َ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) بند و گشاد. در تداول عوام «دهان بی چاک و بست » و «چاک و بست نداشتن دهان » مصطلح است که دهان یاوه گو و فحاش و نیز بی پروا سخن گفتن و به هرزه درایی وفحاشی معتاد بودن را بدینگونه وصف کنند و گویند: دهانش بی چاک و بست است؛ یا دهانش چاک و بست ندارد، یعنی فحاش و دشنام دهنده و گفته هایش نااندیشیده است.
- چاک و بست نداشتن دهان؛ مجازاً بمعنی بی اندیشه و بی مراعات اخلاق و ادب سخن گفتن و یاوه گوی و هرزه درای بودن است.
- دهانش چاک و بست ندارد؛ یعنی راز نگه نمیدارد و اسرار مردم را فاش میکند:
غالباً گفتار من تلخست و گست
وین دهان مردوی ِ بی چاک و بست.دهخدا ( دیوان ص 48 ).

در تداول عوام (( دهان بی چاک و بست ) ) و (( چاک و بست نداشتن دهان ) ) مصطلح است که دهان یاوه گو و فحاش و نیز بی پروا سخن گفتن و به هرزه درایی و فحاشی معتاد بودن را بدینگونه وصف کنند.

💡 از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به چاک و اولین شوالیه اشاره کرد.

💡 کند گل پیرهن صد چاک و بلبل در فغان آید اگر باد صبا روزی سوی گلشن بود بویش

💡 سینه صد چاک و جگر پاره خدا را بنگر که چه‌ها با من از آن چاک گریبان کردی

💡 خجل شد در امیدش سینه ی چاک و ندانستم که حسرت، هاله آغوش باشد مهوش ما را

💡 گفتم ای دست بدامانش رسی روزی و شد جیب جان چاک و تو در چاک گریبان منی

💡 از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به اکنون شما را چاک و لری می‌نامم و به‌خاطر وین-دیکسی اشاره کرد.